Shloka 8
Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
अस्मिंस्तृप्ते च नृप्पन्ते पितरो दैवतानि च । न हि श्रुतवतां किंचिदधिकं ब्राह्मणादृते
asmiṁs tṛpte ca nṛpānte pitaro daivatāni ca | na hi śrutavatāṁ kiñcid adhikaṁ brāhmaṇād ṛte ||
មૈត្រេយៈ បាននិយាយថា៖ «នៅក្នុងគ្រួសាររបស់ព្រះមហាក្សត្រ ពេលព្រាហ្មណ៍ម្នាក់បានពេញចិត្ត នោះទេវតា និងបិត្រឹ (វិញ្ញាណបុព្វបុរស) ក៏ពេញចិត្តដែរ។ សម្រាប់អ្នកដែលចេះដឹងក្នុងប្រពៃណីសាស្ត្រ គ្មានអ្វីគួរគោរពលើសព្រាហ្មណ៍ឡើយ»។
मैत्रेय उवाच
Educational Q&A
Honoring and satisfying a worthy Brahmin—especially through proper hospitality and gifts—is presented as a dharmic act whose merit extends beyond the immediate recipient, reaching both the gods and the ancestors; thus, for the learned, the Brahmin is a foremost object of reverence.
Maitreya is instructing within the Anuśāsana Parva’s ethical-discursive setting, emphasizing to the royal listener(s) that the king’s support of Brahmins is not merely social courtesy but a religiously efficacious act connected to deva- and pitṛ-satisfaction.