Shloka 16
Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
शुभं सर्वपवित्रेभ्यो दानमेव परं द्विज । नो चेत् सर्वपवित्रेभ्यो दानमेव परं भवेत्
śubhaṃ sarvapavitrebhyo dānam eva paraṃ dvija | no cet sarvapavitrebhyo dānam eva paraṃ bhavet |
វ្យាសៈ «ឱ ព្រះទ្វិជៈ ក្នុងចំណោមអ្វីៗទាំងអស់ដែលគេរាប់ថាបរិសុទ្ធ និងជាកុសល ទាន (dāna) តែមួយគត់គឺខ្ពស់បំផុត។ ប្រសិនបើទានមិនមែនជាអំពើបរិសុទ្ធលើសគេ នោះវាមិនត្រូវបានសរសើរយ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងវេដ និងសាស្ត្រទេ»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dāna (charitable giving) is the highest among purifying and auspicious practices; its exceptional praise in Vedic and śāstric tradition is presented as evidence of its supreme ethical and spiritual value.
Vyāsa addresses a ‘dvija’ (a Brahmin interlocutor) and asserts a hierarchy of virtues: among all acts considered pure, giving stands foremost, and the scriptural tradition’s repeated commendation is cited to reinforce this claim.