Shloka 47
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
रूयुवाच स्त्रियास्त्वभ्यधिक: स्नेहो न तथा पुरुषस्य वै | तस्मात् ते शक्र जीवन्तु ये जाता: स्त्रीकृतस्य वै
bhīṣma uvāca | striyās tv abhyadhikaḥ sneho na tathā puruṣasya vai | tasmāt te śakra jīvantu ye jātāḥ strīkṛtasya vai ||
នាងបាននិយាយថា៖ «ឥន្ទ្រា! សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ស្ត្រីចំពោះកូនៗរបស់នាងពិតជាលើសលប់; សេចក្តីស្រឡាញ់របស់បុរសមិនដូច្នោះទេ។ ដូច្នេះ ឱ សក្រក (ឥន្ទ្រា) សូមឲ្យអ្នកដែលកើតពីខ្ញុំនៅពេលខ្ញុំមានរូបស្ត្រី នោះបានរស់ឡើងវិញ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical insight that maternal (or feminine-coded) affection is portrayed as especially intense and self-giving, and it uses that premise to justify a compassionate request: that those connected through such a birth relationship should be granted life.
Bhishma reports a statement addressed to Indra (Śakra): invoking the idea that a woman’s love for her children is greater than a man’s, the speaker asks Indra to restore to life those who were born when the speaker had taken on a female form.