Shloka 127
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
ये पापानि नराः कृत्वा निरस्यन्ति व्रतैः सदा । सुखदुःखसमायुक्ता व्यथितास्ते भवन्त्युत
ye pāpāni narāḥ kṛtvā nirasyanti vrataiḥ sadā | sukhaduḥkhasamāyuktā vyathitās te bhavanty uta ||
យុធិષ્ઠិរៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សណាធ្វើបាប ហើយតែងតែព្យាយាមបោះបង់វាដោយវ្រត និងអនុសាសន៍នានា គេនៅតែជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងសុខ និងទុក្ខជំនួសគ្នា ហើយក៏នៅតែរងទុក្ខវេទនា។ ចិត្តមិនបានទីសម្រាកមាំមួនទេ ព្រោះការសងបាបដោយពិធីប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្មានការកែប្រែពិតប្រាកដ មិនបានកាត់ឫសនៃអំពើអាក្រក់ឡើយ»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Expiatory vows alone do not secure peace if one continues sinful conduct; without genuine inner change and restraint, a person remains trapped in recurring pleasure and pain and lives in ongoing distress.
In the Anuśāsana Parva’s dharma-instruction setting, Yudhiṣṭhira speaks about the moral psychology of wrongdoing and atonement, emphasizing that repeated sin followed by ritual remedies still results in suffering.