Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 226
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
सर्वसंगविनिर्मुक्त छन्दांस्युत्तारयन्त्युत । पृथ्वीनाथ! आश्रममें रहकर सब प्रकारकी आसक्तियोंसे मुक्ता हो वेदपाठ करनेवाले ब्राह्मगको यदि वह पापाचारी हो तो भी उसके द्वारा पढ़े जानेवाले वेद उसका उद्धार कर देते हैं
sarvasaṅgavinirmukta chāndāṁsy uttārayanty uta | pṛthvīnātha! āśrameṇa rahitvā sarvaprakārakī āsaktiyoṁ se muktā ho vedapāṭha karanevāle brāhmaṇo ko yadi sa pāpācārī ho to bhī usake dvārā paṭhita hue veda usakā uddhāra kara dete haiṁ |
ចណ្ឌាលបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃផែនដី! បទសូត្រវេទពិតជាជួយឲ្យឆ្លងកាត់បាន។ ទោះបីព្រាហ្មណ៍ម្នាក់រស់នៅក្នុងអាស្រាម ហើយបានដោះលែងខ្លួនពីការចងភ្ជាប់គ្រប់ប្រភេទ តែបើក្នុងអាកប្បកិរិយាគាត់ជាមនុស្សមានបាប ក៏វេទដែលគាត់សូត្រនោះឯងក្លាយជាមធ្យោបាយនៃការរំដោះរបស់គាត់»។
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the salvific power of Vedic recitation, especially when joined with life in an āśrama and freedom from attachment; it suggests that sacred learning and its disciplined practice can become a means of purification even when personal conduct is flawed.
A Caṇḍāla addresses a king (“Pṛthvīnātha”) and argues about the efficacy of Vedic hymns: he claims that the Vedas ‘carry one across’ and can uplift even a sinful Brahmin who recites them while living the āśrama-based disciplined life.