Shloka 49
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
आकाशे दुन्दुभीनां च बभूव तुमुल: स्वनः । उदतिष्ठन्महाघोष: पुष्पवृष्टिभिरावृत:,तदनन्तर आकाशमें फूलोंकी वर्षकि साथ देव-दुन्दुभियोंका तुमुल नाद बड़े जोरसे गूँज उठा
ākāśe dundubhīnāṃ ca babhūva tumulaḥ svanaḥ | udatīṣṭhan mahāghoṣaḥ puṣpavṛṣṭibhir āvṛtaḥ ||
វៃសម្បាយណៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក នៅលើមេឃ សំឡេងគងទេវតា (ទេវ-ទុន្ទុភិ) បានលាន់ឡើងយ៉ាងអ៊ូអរ។ សូរស្រែកអបអរសាទរដ៏ខ្លាំងបានក្រឡេកក្រហមទៅទូទាំងទិស ដោយមេឃត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភ្លៀងផ្កា—សញ្ញាសួគ៌ដ៏មង្គល បង្ហាញការយល់ព្រម និងការអបអរចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ដែលកំពុងបន្ត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic convention that righteous or momentous events are accompanied by auspicious celestial signs—flower-showers and divine drums—suggesting cosmic endorsement and the moral weight of the narrative moment.
Immediately after a significant development, the heavens respond: divine drums thunder in the sky and flowers rain down, while a great acclamation rises—signaling celebration and approval from higher realms.