देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
अर्थितव्यः सदाचारः सर्वशंभुर्महेश्वरः ईश्वरः स्थाणुरीशानः सहस्राक्षः सहस्रपात्
arthitavyaḥ sadācāraḥ sarvaśaṃbhurmaheśvaraḥ īśvaraḥ sthāṇurīśānaḥ sahasrākṣaḥ sahasrapāt
ទ្រង់ជាព្រះដែលគួរអង្វរ និងស្វែងរកដោយភក្តិ; ទ្រង់ជាសុចរិតធម៌ផ្ទាល់។ ទ្រង់ជាសಂಭុដ៏សុភមង្គលទាំងអស់ មហេស្វរៈ—អីស្វរៈ ស្ថាណុ (សសរមិនរអិល) និងអីសានៈ អធិបតី។ ទ្រង់ជាព្រះមានភ្នែកមួយពាន់ និងជើងមួយពាន់ ពាសពេញសព្វទី ជាបតិលើបាសុទាំងអស់ (ព្រលឹងដែលជាប់ពន្ធ)។
Suta Goswami (narrating a Shiva Sahasranama section to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva as Sthāṇu—the unmoving, pillar-like Absolute—supporting the Linga theology where the worshipper approaches the steadfast Pati through praise, supplication, and disciplined sadācāra.
Shiva is presented as Īśvara/Īśāna (sovereign Lord), Sthāṇu (unchanging reality), and Sahasrākṣa–Sahasrapāt (all-seeing, all-pervading), indicating transcendence with immanent governance over the bound souls (paśu).
The verse emphasizes stotra-japa and devotional supplication grounded in sadācāra—ethical discipline as the foundation for Shaiva sādhanā, aligning the paśu toward the Pati for loosening pāśa (bondage).