Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 50
Nārada’s Instructions: Śrāddha, True Dharma, Contentment, Yoga, and Devotion-Centered Renunciation
द्रव्यसूक्ष्मविपाकश्च धूमो रात्रिरपक्षय: । अयनं दक्षिणं सोमो दर्श ओषधिवीरुध: ॥ ५० ॥ अन्नं रेत इति क्ष्मेश पितृयानं पुनर्भव: । एकैकश्येनानुपूर्वं भूत्वा भूत्वेह जायते ॥ ५१ ॥
dravya-sūkṣma-vipākaś ca dhūmo rātrir apakṣayaḥ ayanaṁ dakṣiṇaṁ somo darśa oṣadhi-vīrudhaḥ
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ យុធិષ્ઠិរ! ពេលដែលគេបូជាអាហុតិជាខ្លាញ់ប៊ឺ (ghee) និងធញ្ញជាតិដូចជា សាលីបារ្លី និងសេសាម ក្នុងយជ្ញា ផលវិបាកដ៏ស្ដើងនោះក្លាយជាផ្សែងទេវី ហើយនាំអ្នកបូជាឡើងតាមលំដាប់កាត់ក្រុងលោក ដូចជា ធូម, រាត្រី, ក្រឹṣṇapakṣa, ទក្សិណាយន និងចុងក្រោយទៅដល់ព្រះច័ន្ទ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ពួកគេធ្លាក់ចុះមកផែនដីវិញ ក្លាយជា ឱសថ វល្លិ បន្លែ និងធញ្ញជាតិ; វាត្រូវបានបរិភោគ ក្លាយជាវីర్య ហើយត្រូវបានដាក់ក្នុងរាងកាយស្ត្រី ដូច្នេះកើតជាថ្មីម្តងហើយម្តងទៀត។
This is explained in Bhagavad-gītā (9.21) :
FAQs
This verse outlines the Pitṛyāna sequence after death—smoke, night, the dark fortnight, the sun’s southern course, the moon, the new-moon day—leading to rebirth through vegetation and food.
Parīkṣit was preparing for death and liberation; Śukadeva taught him how karmic routes bind the soul to repeated birth, contrasting them with the liberating path of devotion.
It encourages detachment from karma-based goals and motivates steady bhakti—hearing and chanting—so one does not return to repeated rebirth.