Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 5
Jaḍa Bharata’s Birth, Feigned Madness, and Protection by Goddess Kālī
स चापि तदु ह पितृसन्निधावेवासध्रीचीनमिव स्म करोति छन्दांस्यध्यापयिष्यन्सह व्याहृतिभि: सप्रणवशिरस्त्रिपदीं सावित्रीं ग्रैष्मवासन्तिकान्मासानधीयानमप्यसमवेतरूपं ग्राहयामास ॥ ५ ॥
sa cāpi tad u ha pitṛ-sannidhāv evāsadhrīcīnam iva sma karoti chandāṁsy adhyāpayiṣyan saha vyāhṛtibhiḥ sapraṇava-śiras tripadīṁ sāvitrīṁ graiṣma-vāsantikān māsān adhīyānam apy asamaveta-rūpaṁ grāhayām āsa.
ជដភរត បង្ហាញអាកប្បកិរិយាមុខបិតារបស់គាត់ដូចជាមនុស្សល្ងង់ ទោះបីបិតាបានព្យាយាមបង្រៀនចំណេះដឹងវេដៈយ៉ាងគ្រប់គ្រាន់ក៏ដោយ។ គាត់ធ្វើផ្ទុយគ្នាដើម្បីឲ្យបិតាដឹងថាគាត់មិនសមស្របសម្រាប់ការបង្រៀន ហើយឲ្យបិតាបោះបង់ការព្យាយាម។ ឧទាហរណ៍ បើប្រាប់ឲ្យលាងដៃបន្ទាប់ពីបន្ទោរបង់ គាត់វិញលាងមុន។ ទោះយ៉ាងណា បិតានៅតែចង់បង្រៀនក្នុងរដូវនិទាឃ និងរដូវក្តៅ ដោយព្យាយាមបង្រៀនមន្ត្រ សាវិត្រី (គាយត្រី) បីបន្ទាត់ ជាមួយ oṁkāra និង vyāhṛti ប៉ុន្តែសូម្បីតែបួនខែក៏មិនទទួលជោគជ័យ។
FAQs
This verse describes Bharata appearing inattentive even while being taught Vedic meters and the Gāyatrī (Sāvitrī) mantra, indicating his inward detachment and absorption beyond ordinary academic training.
Because formal Vedic training for a qualified prince includes learning the Sāvitrī (Gāyatrī) preceded by Oṁ and accompanied by the vyāhṛtis; the text notes that Ṛṣabhadeva arranged this instruction even though Bharata did not manifest conventional attentiveness.
It highlights that external performance may not reveal inner realization; steady devotion and sincerity matter more than display, and spiritual focus can coexist with ordinary duties while remaining detached within.