Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 6
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
अथैवमखिललोकपालललामोऽपि विलक्षणैर्जडवदवधूतवेषभाषाचरितैरविलक्षितभगवत्प्रभावो योगिनां साम्परायविधिमनुशिक्षयन् स्वकलेवरं जिहासुरात्मन्यात्मानमसंव्यवहितमनर्थान्तरभावेनान्वीक्षमाण उपरतानुवृत्तिरुपरराम ॥ ६ ॥
athaivam akhila-loka-pāla-lalāmo ’pi vilakṣaṇair jaḍavad avadhūta-veṣa-bhāṣā-caritair avilakṣita-bhagavat-prabhāvo yogināṁ sāmparāya-vidhim anuśikṣayan sva-kalevaraṁ jihāsur ātmany ātmānam asaṁvyavahitam anarthāntara-bhāvenānvīkṣamāṇa uparatānuvṛttir upararāma.
ព្រះអម្ចាស់ Rishabhadeva គឺជាប្រមុខនៃស្តេច និងអធិរាជទាំងអស់នៅក្នុងចក្រវាឡនេះ ប៉ុន្តែដោយសន្មតថាការស្លៀកពាក់ និងភាសារបស់ avadhuta ទ្រង់បានធ្វើដូចជាមនុស្សល្ងង់ និងជាប់ចំណងសម្ភារៈ។ អាស្រ័យហេតុនេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចសង្កេតមើលភាពដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់បានឡើយ។ ទ្រង់បានប្រកាន់យកអាកប្បកិរិយានេះគ្រាន់តែដើម្បីបង្រៀន yogis ពីរបៀបបោះបង់រាងកាយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទ្រង់បានរក្សាតំណែងដើមរបស់ទ្រង់ជាការពង្រីកពេញលេញនៃព្រះអម្ចាស់ Vasudeva, Krishna ។
As Lord Kṛṣṇa says in Bhagavad-gītā (4.9) :
FAQs
He deliberately concealed His divine status by adopting avadhūta-like speech, dress, and conduct, so that people would not recognize His Bhagavān potency and so He could teach renunciation and the path to the supreme destination by example.
It emphasizes unwavering contemplation of the Self within the self—without perceiving anything separate—and complete cessation of external worldly engagement as one becomes fixed in self-realization.
Practice steady inner remembrance of the soul and reduce unnecessary external distractions—cultivating detachment, simplicity, and sincere spiritual focus rather than chasing social validation.