Adhyaya 57

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच विज्ञातार्थोऽपि गोविन्दो दग्धानाकर्ण्य पाण्डवान् । कुन्तीं च कुल्यकरणे सहरामो ययौ कुरून् ॥ १ ॥

ព្រះបាទារាយណីមានព្រះបន្ទូលថា៖ ទោះបីព្រះគោវិន្ទដឹងសេចក្តីពិតក៏ដោយ ពេលបានឮដំណឹងថាព្រះបណ្ឌវៈ និងព្រះនាងកុន្តីត្រូវភ្លើងឆេះស្លាប់ ព្រះអង្គបានទៅជាមួយព្រះបលរាមទៅដែនកុរុ ដើម្បីបំពេញកាតព្វកិច្ចតាមប្រពៃណីគ្រួសារ។

Verse 2

भीष्मं कृपं सविदुरं गान्धारीं द्रोणमेव च । तुल्यदु:खौ च सङ्गम्य हा कष्टमिति होचतु: ॥ २ ॥

ព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរអង្គបានជួបជាមួយ ភីស្មៈ គ្រីប៉ា វិទុរៈ ហ្គាន់ធារី និង ដ្រូណា។ ដោយបង្ហាញការសោកសៅស្មើនឹងពួកគេ ទ្រង់ទាំងពីរបានលាន់មាត់ថា 'ឱ! រឿងនេះពិតជាឈឺចាប់ណាស់!'

Verse 3

लब्ध्वैतदन्तरं राजन् शतधन्वानमूचतु: । अक्रूरकृतवर्माणौ मनि: कस्मान्न गृह्यते ॥ ३ ॥

បពិត្រមហារាជ ដោយឆ្លៀតឱកាសនេះ អក្រូរៈ និង គ្រីតាវរ្មា បានទៅជួប សាតាធានវ៉ា ហើយនិយាយថា 'ហេតុអ្វីបានជាមិនយកត្បូង ស៊ីយ៉ាម៉ាន់តាកា មក?'

Verse 4

योऽस्मभ्यं सम्प्रतिश्रुत्य कन्यारत्नं विगर्ह्य न: । कृष्णायादान्न सत्राजित् कस्माद् भ्रातरमन्वियात् ॥ ४ ॥

'សត្រាជីត បានសន្យាថានឹងលើកកូនស្រីដ៏មានតម្លៃដូចត្បូងពេជ្ររបស់គាត់ឱ្យមកពួកយើង ប៉ុន្តែបែរជាលើកនាងឱ្យទៅ គ្រីស្នា ជំនួសវិញ ដោយមើលងាយពួកយើង។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជា សត្រាជីត មិនគួរដើរតាមគន្លងបងប្រុសរបស់គាត់?'

Verse 5

एवं भिन्नमतिस्ताभ्यां सत्राजितमसत्तम: । शयानमवधील्ल‍ोभात् स पाप: क्षीणजीवित: ॥ ५ ॥

ដោយចិត្តគំនិតត្រូវបានជះឥទ្ធិពលដោយដំបូន្មានរបស់ពួកគេ សាតាធានវ៉ា ដ៏អាក្រក់បានសម្លាប់ សត្រាជីត ក្នុងពេលកំពុងដេកលក់ ដោយសារតែភាពលោភលន់។ តាមរបៀបនេះ សាតាធានវ៉ា ដែលមានបាបបានធ្វើឱ្យអាយុជីវិតរបស់ខ្លួនខ្លី។

Verse 6

स्‍त्रीणां विक्रोशमानानां क्रन्दन्तीनामनाथवत् । हत्वा पशून् सौनिकवन्मणिमादाय जग्मिवान् ॥ ६ ॥

ខណៈពេលដែលស្ត្រីនៅក្នុងវាំងរបស់ សត្រាជីត ស្រែកយំ និងខ្សឹកខ្សួលដោយអស់សង្ឃឹម សាតាធានវ៉ា បានយកត្បូងនោះហើយចាកចេញទៅ ដូចជាអ្នកសម្លាប់សត្វ បន្ទាប់ពីបានសម្លាប់សត្វរួច។

Verse 7

सत्यभामा च पितरं हतं वीक्ष्य शुचार्पिता । व्यलपत्तात तातेति हा हतास्मीति मुह्यती ॥ ७ ॥

ព្រះនាងសត្យភាមា ឃើញព្រះបិតាត្រូវសម្លាប់ ក៏លង់ក្នុងទុក្ខសោក។ នាងយំថា «ឪពុក! ឪពុក! អូ ខ្ញុំត្រូវវិនាសហើយ!» ហើយសន្លប់ទៅ។

Verse 8

तैलद्रोण्यां मृतं प्रास्य जगाम गजसाह्वयम् । कृष्णाय विदितार्थाय तप्ताचख्यौ पितुर्वधम् ॥ ८ ॥

ព្រះនាងសត្យភាមា ដាក់សពព្រះបិតា​ក្នុងអាងធំដែលពោរពេញដោយប្រេង ហើយទៅកាន់គជសាហ្វយ (ហស្តិនាបុរ)។ នៅទីនោះ នាងដែលក្តៅក្រហាយដោយទុក្ខ បានទូលប្រាប់ព្រះក្រឹષ્ણ—ព្រះអង្គដែលបានជ្រាបរឿងហើយ—អំពីការសម្លាប់ព្រះបិតា។

Verse 9

तदाकर्ण्येश्वरौ राजन्ननुसृत्य नृलोकताम् । अहो न: परमं कष्टमित्यस्राक्षौ विलेपतु: ॥ ९ ॥

ឱ ព្រះរាជា ពេលព្រះក្រឹષ્ણ និងព្រះបលរាមបានឮដំណឹងនោះ ព្រះអង្គទាំងពីរ—ដូចជាធ្វើតាមរបៀបមនុស្ស—បានឧទានថា «អូហ៍! នេះជាវិបត្តិដ៏ធំបំផុតសម្រាប់ពួកយើង!» ហើយបានយំសោកដោយភ្នែកពោរទឹកភ្នែក។

Verse 10

आगत्य भगवांस्तस्मात् सभार्य: साग्रज: पुरम् । शतधन्वानमारेभे हन्तुं हर्तुं मणिं तत: ॥ १० ॥

ព្រះបរមេស្វរ បានត្រឡប់មករាជធានីទ្វារកា ជាមួយព្រះមហេសី និងព្រះបងប្រុស។ ពេលមកដល់ ព្រះអង្គបានត្រៀមព្រះទ័យសម្លាប់សតធន្វា និងយកមណីវិញពីគាត់។

Verse 11

सोऽपि कृतोद्यमं ज्ञात्वा भीत: प्राणपरीप्सया । साहाय्ये कृतवर्माणमयाचत स चाब्रवीत् ॥ ११ ॥

ពេលសតធន្វា​ដឹងថា​ព្រះក្រឹષ્ણ​កំពុងត្រៀមសម្លាប់គាត់ គាត់ក៏ភ័យខ្លាចដើម្បីរក្សាជីវិត។ គាត់បានទៅសុំជំនួយពីក្រឹតវರ್ಮា ប៉ុន្តែក្រឹតវರ್ಮាបានឆ្លើយដូច្នេះ។

Verse 12

नाहमीस्वरयो: कुर्यां हेलनं रामकृष्णयो: । को नु क्षेमाय कल्पेत तयोर्वृजिनमाचरन् ॥ १२ ॥ कंस: सहानुगोऽपीतो यद्‍द्वेषात्त्याजित: श्रिया । जरासन्ध: सप्तदश संयुगाद् विरथो गत: ॥ १३ ॥

ក្រឹតវರ್ಮា បាននិយាយថា—ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រមាថព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងពីរ គឺព្រះបលរាម និងព្រះស្រីក្រឹષ્ણទេ។ អ្នកណាដែលបង្កទុក្ខដល់ព្រះអង្គ នឹងរំពឹងសេចក្តីសុខសាន្តបានដូចម្តេច? ដោយសារកំហឹងស្អប់ចំពោះព្រះអង្គ កំសៈជាមួយបក្ខពួកបានបាត់ទាំងទ្រព្យ និងជីវិត; ហើយជរាសន្ធៈប្រយុទ្ធដល់ដប់ប្រាំពីរដង ក៏នៅសល់សូម្បីតែរទេះសង្គ្រាមមិនមាន។

Verse 13

नाहमीस्वरयो: कुर्यां हेलनं रामकृष्णयो: । को नु क्षेमाय कल्पेत तयोर्वृजिनमाचरन् ॥ १२ ॥ कंस: सहानुगोऽपीतो यद्‍द्वेषात्त्याजित: श्रिया । जरासन्ध: सप्तदश संयुगाद् विरथो गत: ॥ १३ ॥

ក្រឹតវর্মា បាននិយាយថា—ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រមាថព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទាំងពីរ គឺព្រះបលរាម និងព្រះស្រីក្រឹષ્ણទេ។ អ្នកណាដែលបង្កទុក្ខដល់ព្រះអង្គ នឹងរំពឹងសេចក្តីសុខសាន្តបានដូចម្តេច? ដោយសារកំហឹងស្អប់ចំពោះព្រះអង្គ កំសៈជាមួយបក្ខពួកបានបាត់ទាំងទ្រព្យ និងជីវិត; ហើយជរាសន្ធៈប្រយុទ្ធដល់ដប់ប្រាំពីរដង ក៏នៅសល់សូម្បីតែរទេះសង្គ្រាមមិនមាន។

Verse 14

प्रत्याख्यात: स चाक्रूरं पार्ष्णिग्राहमयाचत । सोऽप्याह को विरुध्येत विद्वानीश्वरयोर्बलम् ॥ १४ ॥

ពេលត្រូវបដិសេធ សតធន្វា បានទៅរក អក្រូរៈ ហើយសុំការការពារ។ តែអក្រូរៈក៏និយាយថា៖ «អ្នកណាដែលដឹងអំណាចរបស់ព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរ នឹងមានអ្នកណាអាចប្រឆាំងបាន?»

Verse 15

य इदं लीलया विश्वं सृजत्यवति हन्ति च । चेष्टां विश्वसृजो यस्य न विदुर्मोहिताजया ॥ १५ ॥

ព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់បង្កើត ថែរក្សា និងបំផ្លាញសកលលោកនេះ ដោយគ្រាន់តែជាលីឡារបស់ទ្រង់។ សូម្បីតែព្រះព្រហ្មា និងអ្នកបង្កើតលោកក៏មិនអាចដឹងបំណងទ្រង់បាន ដោយត្រូវមាយា (អជា) បំភាន់។

Verse 16

य: सप्तहायन: शैलमुत्पाट्यैकेन पाणिना । दधार लीलया बाल उच्छिलीन्ध्रमिवार्भक: ॥ १६ ॥

នៅពេលព្រះក្រឹષ્ણមានព្រះជន្ម៧ឆ្នាំ ទ្រង់បានដកភ្នំមួយទាំងមូលដោយដៃតែមួយ ហើយទ្រង់កាន់ទុកដោយលីឡា ងាយដូចក្មេងតូចលើកផ្សិត។

Verse 17

नमस्तस्मै भगवते कृष्णायाद्भ‍ुतकर्मणे । अनन्तायादिभूताय कूटस्थायात्मने नम: ॥ १७ ॥

ខ្ញុំសូមក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត គឺព្រះគ្រីស្នា ដែលរាល់សកម្មភាពរបស់ទ្រង់ពិតជាអស្ចារ្យ។ ទ្រង់គឺជាព្រះវិញ្ញាណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ជាប្រភពគ្មានដែនកំណត់ និងជាចំណុចកណ្តាលនៃអ្វីៗទាំងអស់។

Verse 18

प्रत्याख्यात: स तेनापि शतधन्वा महामणिम् । तस्मिन् न्यस्याश्वमारुह्य शतयोजनगं ययौ ॥ १८ ॥

បន្ទាប់ពីត្រូវបានបដិសេធដោយ អក្រូរៈ នោះ សាតាដាន់វ៉ា បានផ្ញើគ្រាប់ពេជ្រដ៏មានតម្លៃនោះជាមួយ អក្រូរៈ ហើយបានជិះសេះដែលអាធ្វើដំណើរបានចម្ងាយមួយរយយោជន៍ រត់គេចខ្លួនបាត់ទៅ។

Verse 19

गरुडध्वजमारुह्य रथं रामजनार्दनौ । अन्वयातां महावेगैरश्वै राजन् गुरुद्रुहम् ॥ १९ ॥

បពិត្រព្រះរាជា ព្រះគ្រីស្នា និងពលរាម បានឡើងជិះរាជរថដែលមានទង់រូបគ្រុឌ និងអូសដោយសេះដ៏លឿនបំផុត ហើយបានដេញតាមឃាតករដែលសម្លាប់សាច់ញាតិរបស់ទ្រង់។

Verse 20

मिथिलायामुपवने विसृज्य पतितं हयम् । पद्‍भ्यामधावत् सन्त्रस्त: कृष्णोऽप्यन्वद्रवद् रुषा ॥ २० ॥

នៅក្នុងសួនច្បារមួយនៅជាយក្រុង មិថិលា សេះដែល សាតាដាន់វ៉ា ជិះបានដួល។ ដោយក្តីភ័យខ្លាច គេបានបោះបង់ចោលសេះ ហើយចាប់ផ្តើមរត់គេចខ្លួនដោយថ្មើរជើង ដោយមានព្រះគ្រីស្នាដេញតាមយ៉ាងខឹងសម្បារ។

Verse 21

पदातेर्भगवांस्तस्य पदातिस्तिग्मनेमिना । चक्रेण शिर उत्कृत्य वाससोर्व्यचिनोन्मणिम् ॥ २१ ॥

ខណៈដែល សាតាដាន់វ៉ា រត់គេចខ្លួនដោយថ្មើរជើង ព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតក៏យាងដោយថ្មើរជើងដែរ ហើយបានកាត់ក្បាលរបស់គេដោយ จักร (Chakra) ដ៏មុតស្រួចរបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គបានឆែកឆេរអាវ និងសម្លៀកបំពាក់របស់ សាតាដាន់វ៉ា ដើម្បីរកគ្រាប់ពេជ្រ Syamantaka ។

Verse 22

अलब्धमणिरागत्य कृष्ण आहाग्रजान्तिकम् । वृथा हत: शतधनुर्मणिस्तत्र न विद्यते ॥ २२ ॥

ពេលរកមិនឃើញមណី ព្រះភគវាន ស្រីក្រឹෂ្ណា ទៅជួបបងប្រុស ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «យើងសម្លាប់ សតធន្វា ដោយឥតប្រយោជន៍; មណីមិននៅទីនេះទេ»។

Verse 23

तत आह बलो नूनं स मणि: शतधन्वना । कस्मिंश्चित् पुरुषे न्यस्तस्तमन्वेष पुरं व्रज ॥ २३ ॥

បន្ទាប់មក ព្រះបលរាម មានព្រះបន្ទូលថា «ប្រាកដណាស់ សតធន្វា បានផ្ទុកមណីនោះឲ្យបុរសណាម្នាក់ថែរក្សា។ អ្នកត្រូវត្រឡប់ទៅក្រុងរបស់យើង ហើយស្វែងរកគាត់»។

Verse 24

अहं वैदेहमिच्छामि द्रष्टुं प्रियतमं मम । इत्युक्त्वा मिथिलां राजन् विवेश यदुनन्दन: ॥ २४ ॥

«ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ទៅទស្សនាព្រះរាជាវិទេហៈ ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះហើយ, ព្រះរាជា, ព្រះបលរាម ជាទីស្រឡាញ់នៃវង្សយទុ បានចូលទៅកាន់មិថិលា។

Verse 25

तं द‍ृष्ट्वा सहसोत्थाय मैथिल: प्रीतमानस: । अर्हयामास विधिवदर्हणीयं समर्हणै: ॥ २५ ॥

ព្រះរាជាមិថិលា ឃើញព្រះបលរាមកំពុងមក ក៏ក្រោកឡើងភ្លាមៗដោយចិត្តពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយបានគោរពបូជាព្រះអង្គ—ព្រះដែលគួរឲ្យបូជាខ្ពស់បំផុត—ដោយពិធីបូជាដ៏លម្អិតតាមវិន័យគម្ពីរ។

Verse 26

उवास तस्यां कतिचिन्मिथिलायां समा विभु: । मानित: प्रीतियुक्तेन जनकेन महात्मना । ततोऽशिक्षद् गदां काले धार्तराष्ट्र: सुयोधन: ॥ २६ ॥

ព្រះបលរាមដ៏មានអานุភាព បានស្នាក់នៅមិថិលាជាច្រើនឆ្នាំ ដោយទទួលការគោរពពីព្រះជនកមហារាជ មហាត្មា ដែលពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ សុយោធន បុត្ររបស់ធ្រឹតរាស្ត្រ បានរៀនសិល្បៈប្រយុទ្ធដោយគទា ពីព្រះបលរាម។

Verse 27

केशवो द्वारकामेत्य निधनं शतधन्वन: । अप्राप्तिं च मणे: प्राह प्रियाया: प्रियकृद् विभु: ॥ २७ ॥

ព្រះកេសវៈបានមកដល់ទ្វារកា ហើយប្រាប់អំពីការស្លាប់របស់សតធន្វា។ ព្រះអង្គក៏បាននិយាយថា មិនទាន់រកឃើញពេជ្រ​ស្យាមន្តកៈ ហើយបានពោលពាក្យផ្អែមល្ហែមដើម្បីបំពេញព្រះហឫទ័យព្រះនាងសត្យភាមា។

Verse 28

तत: स कारयामास क्रिया बन्धोर्हतस्य वै । साकं सुहृद्भ‍िर्भगवान् या या: स्यु: साम्परायिकी: ॥ २८ ॥

បន្ទាប់មក ព្រះក្រឹෂ្ណា បានទៅជាមួយមិត្តស្និទ្ធរបស់គ្រួសារ ហើយបានរៀបចំអោយធ្វើពិធីបុណ្យសព និងកិច្ចពិធីក្រោយមរណភាពទាំងឡាយដែលសមរម្យ សម្រាប់សត្រាជិតដែលត្រូវសម្លាប់។

Verse 29

अक्रूर: कृतवर्मा च श्रुत्वा शतधनोर्वधम् । व्यूषतुर्भयवित्रस्तौ द्वारकाया: प्रयोजकौ ॥ २९ ॥

ពេលអក្រೂರ និងក្រឹតវර්មា ដែលធ្លាប់ញុះញង់សតធន្វា​ឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ បានឮថាគេត្រូវសម្លាប់ ពួកគេភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយរត់ចេញពីទ្វារកា ទៅស្នាក់នៅកន្លែងផ្សេង។

Verse 30

अक्रूरे प्रोषितेऽरिष्टान्यासन् वै द्वारकौकसाम् । शारीरा मानसास्तापा मुहुर्दैविकभौतिका: ॥ ३० ॥

នៅពេលអក្រೂರអវត្តមាន មានសញ្ញាអមង្គលកើតឡើងក្នុងទ្វារកា។ ប្រជាជនរងទុក្ខជាបន្តបន្ទាប់ទាំងរាងកាយ និងចិត្ត ហើយក៏មានការរំខានពីអំណាចលើសធម្មតា និងពីសត្វសត្វលើផែនដី។

Verse 31

इत्यङ्गोपदिशन्त्येके विस्मृत्य प्रागुदाहृतम् । मुनिवासनिवासे किं घटेतारिष्टदर्शनम् ॥ ३१ ॥

មនុស្សខ្លះបានសន្និដ្ឋានថា ទុក្ខលំបាកកើតឡើងដោយសារអក្រೂರអវត្តមាន ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្លេចសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី ដែលពួកគេធ្លាប់សរសើរជាញឹកញាប់។ ពិតណាស់ នៅកន្លែងដែលព្រះភគវាន—ជាទីស្នាក់របស់ព្រះមុនីទាំងឡាយ—ស្ថិតនៅ វិបត្តិអាចកើតឡើងដូចម្តេច?

Verse 32

देवेऽवर्षति काशीश: श्वफल्कायागताय वै । स्वसुतां गान्दिनीं प्रादात् ततोऽवर्षत् स्म काशिषु ॥ ३२ ॥

កាលណាទេវរាជឥន្ទ្រាបានទប់ភ្លៀងនៅកាសី ព្រះរាជាកាសីបានប្រគល់កូនស្រី “គាន្ទិនី” ជាទានដល់ ស្វផាល់កៈ ដែលមកទស្សនា; បន្ទាប់មកភ្លៀងក៏ធ្លាក់នៅកាសី។

Verse 33

तत्सुतस्तत्प्रभावोऽसावक्रूरो यत्र यत्र ह । देवोऽभिवर्षते तत्र नोपतापा न मारीका: ॥ ३३ ॥

កូនប្រុសរបស់គាត់ អក្រូរៈ មានអานุភាពដូចគ្នា; ទីណាដែលអក្រូរៈស្នាក់នៅ ទីនោះទេវរាជឥន្ទ្រានឹងបង្អួតភ្លៀងឲ្យគ្រប់គ្រាន់ ហើយទីនោះគ្មានទុក្ខទោមនស្ស និងគ្មានមរណភាពមុនកាល។

Verse 34

इति वृद्धवच: श्रुत्वा नैतावदिह कारणम् । इति मत्वा समानाय्य प्राहाक्रूरं जनार्दन: ॥ ३४ ॥

ព្រះជនារទនៈ ស្តាប់ពាក្យអ្នកចាស់ៗហើយយល់ថា លក្ខណៈអមង្គលមិនមែនកើតពីការអវត្តមានរបស់អក្រូរៈតែប៉ុណ្ណោះទេ; ទោះយ៉ាងណា ព្រះองค์ក៏បានហៅអក្រូរៈមកវិញកាន់ទ្វារកា ហើយមានព្រះបន្ទូលជាមួយគាត់។

Verse 35

पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥

ព្រះក្រឹស្ណៈបានគោរពអក្រូរៈ សួរសុខទុក្ខដោយឯកជន និងនិយាយពាក្យផ្អែមល្ហែម។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់សព្វជ្ញា ដែលដឹងចិត្តគាត់ទាំងស្រុង បានញញឹមហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មេដឹកនាំនៃទាន! មណីស្យមន្តកៈដ៏រុងរឿង ដែលសតធន្វា បានដាក់ជានិឃេបនៅក្បែរអ្នក នោះប្រាកដជានៅជាមួយអ្នក; យើងបានដឹងរឿងនេះតាំងពីមុនហើយ»។

Verse 36

पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥

ព្រះក្រឹស្ណៈបានគោរពអក្រូរៈ សួរសុខទុក្ខដោយឯកជន និងនិយាយពាក្យផ្អែមល្ហែម។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់សព្វជ្ញា បានញញឹមហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មេដឹកនាំនៃទាន! មណីស្យមន្តកៈដ៏រុងរឿង ដែលសតធន្វា បានដាក់ជានិឃេបនៅក្បែរអ្នក នោះប្រាកដជានៅជាមួយអ្នក; យើងបានដឹងរឿងនេះតាំងពីមុនហើយ»។

Verse 37

सत्राजितोऽनपत्यत्वाद् गृह्णीयुर्दुहितु: सुता: । दायं निनीयाप: पिण्डान् विमुच्यर्णं च शेषितम् ॥ ३७ ॥

ព្រោះសត្រាជិតគ្មានកូនប្រុស កូនប្រុសរបស់កូនស្រីគាត់គួរទទួលមរតក។ ពួកគេគួរធ្វើពិធីបូជាទឹក និងបិណ្ឌ (piṇḍa) សម្រាប់បុព្វបុរស សងបំណុលរបស់តា ហើយរក្សាអ្វីដែលនៅសល់។

Verse 38

तथापि दुर्धरस्त्वन्यैस्त्वय्यास्तां सुव्रते मणि: । किन्तु मामग्रज: सम्यङ्‍न प्रत्येति मणिं प्रति ॥ ३८ ॥ दर्शयस्व महाभाग बन्धूनां शान्तिमावह । अव्युच्छिन्ना मखास्तेऽद्य वर्तन्ते रुक्‍मवेदय: ॥ ३९ ॥

ទោះយ៉ាងណា ឱ អក្រೂರា អ្នកមានវ្រតដ៏ស្មោះត្រង់ កែវមណីនោះគួរតែស្ថិតនៅក្រោមការថែរក្សារបស់អ្នក ព្រោះអ្នកដទៃពិបាករក្សាឲ្យសុវត្ថិ។ ប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ជឿពេញលេញលើពាក្យខ្ញុំអំពីកែវមណីនោះទេ; សូមបង្ហាញម្តងតែប៉ុណ្ណោះ។ ឱ មហាភាគ្យវន្ត ការធ្វើដូច្នេះនឹងនាំសន្តិភាពដល់ញាតិរបស់ខ្ញុំ; ព្រោះមនុស្សទាំងឡាយដឹងថាអ្នកកំពុងធ្វើយជ្ញៈជាបន្តបន្ទាប់លើវេទិកាមាស។

Verse 39

तथापि दुर्धरस्त्वन्यैस्त्वय्यास्तां सुव्रते मणि: । किन्तु मामग्रज: सम्यङ्‍न प्रत्येति मणिं प्रति ॥ ३८ ॥ दर्शयस्व महाभाग बन्धूनां शान्तिमावह । अव्युच्छिन्ना मखास्तेऽद्य वर्तन्ते रुक्‍मवेदय: ॥ ३९ ॥

ទោះយ៉ាងណា ឱ អក្រూరា អ្នកមានវ្រតដ៏ស្មោះត្រង់ កែវមណីនោះគួរតែស្ថិតនៅក្រោមការថែរក្សារបស់អ្នក ព្រោះអ្នកដទៃពិបាករក្សាឲ្យសុវត្ថិ។ ប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ជឿពេញលេញលើពាក្យខ្ញុំអំពីកែវមណីនោះទេ; សូមបង្ហាញម្តងតែប៉ុណ្ណោះ។ ឱ មហាភាគ្យវន្ត ការធ្វើដូច្នេះនឹងនាំសន្តិភាពដល់ញាតិរបស់ខ្ញុំ; ព្រោះមនុស្សទាំងឡាយដឹងថាអ្នកកំពុងធ្វើយជ្ញៈជាបន្តបន្ទាប់លើវេទិកាមាស។

Verse 40

एवं सामभिरालब्ध: श्वफल्कतनयो मणिम् । आदाय वाससाच्छन्न: ददौ सूर्यसमप्रभम् ॥ ४० ॥

ដោយត្រូវព្រះស្រីក្រឹෂ្ណា ពោលពាក្យសម្រួលចិត្ត ឲ្យអៀនខ្លួន កូនប្រុសរបស់ស្វផាល់កៈ (អក្រೂರ) បានយកកែវមណីដែលលាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចេញមក ហើយប្រគេនដល់ព្រះអម្ចាស់។ កែវមណីនោះភ្លឺចែងចាំងដូចព្រះអាទិត្យ។

Verse 41

स्यमन्तकं दर्शयित्वा ज्ञातिभ्यो रज आत्मन: । विमृज्य मणिना भूयस्तस्मै प्रत्यर्पयत् प्रभु: ॥ ४१ ॥

បន្ទាប់ពីព្រះអម្ចាស់ដ៏មានអំណាចបានបង្ហាញកែវមណីស្យមន្តកៈដល់ញាតិទាំងឡាយ ដើម្បីលុបបំបាត់ការចោទប្រកាន់មិនពិតលើព្រះអង្គហើយ ព្រះអង្គបានប្រគល់វាត្រឡប់ទៅអក្រೂರវិញ។

Verse 42

यस्त्वेतद् भगवत ईश्वरस्य विष्णो- र्वीर्याढ्यं वृजिनहरं सुमङ्गलं च । आख्यानं पठति श‍ृणोत्यनुस्मरेद् वा दुष्कीर्तिं दुरितमपोह्य याति शान्तिम् ॥ ४२ ॥

រឿងរ៉ាវដ៏បរិសុទ្ធនេះ ពោរពេញដោយព្រះបារមីនៃព្រះស្រីវិṣṇu ព្រះអម្ចាស់អធិរាជ កម្ចាត់បាប និងប្រទានសិរីមង្គល។ អ្នកណាអាន ស្តាប់ ឬរំលឹក នឹងបំបាត់កេរ្តិ៍អាក្រក់ និងបាប ហើយទទួលបានសន្តិភាព។