Shloka 36
The Murder of Satrājit and the Recovery of the Syamantaka Jewel
पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥
pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha
ព្រះក្រឹស្ណៈបានគោរពអក្រូរៈ សួរសុខទុក្ខដោយឯកជន និងនិយាយពាក្យផ្អែមល្ហែម។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់សព្វជ្ញា បានញញឹមហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មេដឹកនាំនៃទាន! មណីស្យមន្តកៈដ៏រុងរឿង ដែលសតធន្វា បានដាក់ជានិឃេបនៅក្បែរអ្នក នោះប្រាកដជានៅជាមួយអ្នក; យើងបានដឹងរឿងនេះតាំងពីមុនហើយ»។
Lord Kṛṣṇa’s treatment of Akrūra here confirms that he is actually a great devotee of the Lord.
FAQs
This verse describes Kṛṣṇa as citta-jña—one who knows all hearts—indicating His omniscience even while interacting sweetly in humanlike pastimes.
Kṛṣṇa models dharmic conduct: respectful reception and gentle conversation precede serious discussion, even when He already knows the inner motives and facts.
Begin difficult conversations with respect, warmth, and goodwill; truth is best communicated through courteous speech and emotional intelligence.