Adhyaya 304
Mantras for Worship Beginning with the Five-Syllabled (Mantra) — Concluding Colophon (Chapter 304 end)
អធ្យាយនេះត្រូវបានបង្ហាញជាចម្បងដោយកថាខណ្ឌបញ្ចប់ (colophon) ដែលសម្គាល់ការបញ្ចប់ផ្នែក Mantra-śāstra ស្តីពីមន្ត្របូជាចាប់ពី pañcākṣarī (មន្ត្រប្រាំព្យាង្គ)។ ក្នុងស៊ុមបង្រៀន Agni–Vasiṣṭha វាជាបច្ចេកវិទ្យាពិធីសាសនា៖ កំណត់របៀបអនុវត្តមន្ត្រនៅក្នុង pūjā លំដាប់សូត្រ និងទម្រង់ពាក្យត្រឹមត្រូវជាឧបករណ៍ធម៌។ ទោះមិនមានបទខាងក្នុងពេញលេញ ក៏តួនាទីរចនាសម្ព័ន្ធច្បាស់—ជាស្ពានពីពិធីការមន្ត្របូជាទូទៅ ទៅអធ្យាយបន្ទាប់ដែលជាលីតួរហ្សីនាម ដាក់ព្រះនាមលើភូមិសាស្ត្រសក្ការៈ (kṣetra/tīrtha)។ ដំណើររឿងផ្លាស់ពីមន្ត្រជាឧបករណ៍បូជាសកល ទៅមន្ត្រដែលពាក់ព័ន្ធទីកន្លែង សក្ការៈការធ្វើធម្មយាត្រា ការថ្វាយ និងការចងចាំ ដើម្បីបុណ្យ និងការសម្អាតខាងក្នុង។
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चाक्षरादिपूजामन्त्रा नाम त्र्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामाणि अग्निर् उवाच जपन् वै पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि यो नरः मन्त्रजप्यादिफलभाक् तीर्थेष्वर्चादि चाक्षयम्
ដូច្នេះ ក្នុងអគ្និមហាបុរាណ ជំពូកទី ៣០៤ មានចំណងជើង «មន្ត្របូជាចាប់ពីបញ្ចអក្សរ» បានបញ្ចប់។ ឥឡូវចាប់ផ្តើមជំពូកទី ៣០៥ «នាមវិṣṇu ៥៥»។ អគ្និបានមានព្រះវាចា៖ បុរសណាដែលសូត្រនាមវិṣṇu ៥៥ នេះ ពិតជាទទួលផលនៃជបមន្ត្រា និងអំពើដទៃៗ; ហើយនៅទីធម្មយាត្រា ការបូជា និងការថ្វាយបង្គំរបស់គាត់ នឹងក្លាយជាអក្ស័យ (មិនរលាយ)។
Verse 2
पुष्करे पुण्डरीकाक्षं गयायाञ्च गदाधरम् राघवञ्चित्रकूटे तु प्रभासे दैत्यसूदनम्
នៅពុស្ករ គួររំលឹកពុណ្ឌរីកាក្ស (វិṣṇu ព្រះនេត្រដូចផ្កាឈូក); នៅគយា គួររំលឹកគទាធរ (វិṣṇu អ្នកកាន់គទា); នៅចិត្រកូដ គួររំលឹករាឃវ (រាម); ហើយនៅប្រភាស គួររំលឹកដៃត្យសូទន (វិṣṇu អ្នកសម្លាប់អសុរ)។
Verse 3
जयं जयन्त्यां तद्वच्च जयन्तं हस्तिनापुरे वाराहं वर्धमाने च काश्मीरे चक्रपाणिनम्
នៅជយន្តី គួររំលឹក (វិṣṇu) ជា «ជយ»; ដូចគ្នានេះ នៅហស្តិនាបុរ គួររំលឹក «ជយន្ត»។ នៅវರ್ಧមាន គួររំលឹក «វរាហ»; ហើយនៅកាស្មីរ គួររំលឹក «ចក្របាណិ» (អ្នកកាន់ចក្រ)។
Verse 4
जनार्दनञ्च कुब्जाम्रे मथुरायाञ्च केशवम् कुब्जाम्रके हृषीकेशं गङ्गाद्वारे जटाधरम्
នៅកុប្ជាម្រ (Kubjāmraka) គេគួរគោរព និងរំលឹកព្រះអង្គជា «ជនារទន»; នៅមធុរា ជា «កេសវ»; នៅកុប្ជាម្រកា ជា «ហ្រឹសីកេស»; និងនៅគង្គាទ្វារ (ហរិទ្វារ) ជា «ជតាធរ»។
Verse 5
शालग्रामे महायोगं हरिं गोबर्धनाचले पिण्डारके चतुर्वाहुं शङ्खोद्धारे च शङ्खिनम्
នៅសាលគ្រាម គួរតាំងចិត្តសមាធិលើព្រះហរិ ជា «មហាយោគិន»; លើភ្នំគោវರ್ಧន គួររំលឹកព្រះហរិ; នៅពិណ្ឌារក គឺ «ចតុរវាហុ» ព្រះមានបួនដៃ; និងនៅសង្ខោទ្ធារ គឺ «សង្ខិន» ព្រះអម្ចាស់អ្នកកាន់សង្ខ។
Verse 6
वामनञ्च कुरुक्षेत्रे यमुनायां त्रिविक्रमम् विश्वेश्वरं तथा शोणे कपिलं पूर्वसागरे
នៅកុរុក្សេត្រ គួរគោរព និងរំលឹក «វាមន»; នៅទន្លេយមុនា «ត្រីវិក្រាម»; ដូចគ្នានេះ នៅទន្លេសោណ គឺ «វិશ્વេស្វរ»; និងនៅសមុទ្រខាងកើត គឺ «កបិល»។
Verse 7
विष्णुं महोदधौ विद्याद्गङ्गासागरसङ्गमे वनमालञ्च किष्किन्ध्यां देवं रैवतकं विदुः
គួរដឹងថា ព្រះវិષ્ણុស្ថិតនៅមហាសមុទ្រ នៅកន្លែងដែលទន្លេគង្គាប្រសព្វជាមួយសមុទ្រ; ហើយនៅកិស្កិន្ធា គួរដឹង «វនមាលា»។ អ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយស្គាល់ទេវតាអធិបតីទីនោះថា «រៃវតក»។
Verse 8
काशीतटे महायोगं विरजायां रिपुञ्जयम् विशाखयूपे ह्य् अजितन्नेपाले लोकभावनम्
នៅច្រាំងកាសី មានទីរថៈឈ្មោះ «មហាយោគ»; នៅវិរាជា មាន «រីពុញ្ជយ» អ្នកឈ្នះសត្រូវ; នៅវិសាខយូប ពិតជាមាន «អជិត» អ្នកមិនអាចឈ្នះបាន; និងនៅនេប៉ាល់ មាន «លោកភាវន» អ្នកអភិវឌ្ឍ និងអនុគ្រោះដល់លោក។
Verse 9
द्वारकायां विद्धि कृष्णं मन्दरे मधुसूदनम् लोकाकुले रिपुहरं शालग्रामे हरिं स्मरेत्
ចូរដឹងថា ក្រឹષ્ણស្ថិតនៅទ្វារកា; មធុសូទននៅភ្នំមន្ទរ; អ្នកបំផ្លាញសត្រូវនៅកណ្ដាលភាពចលាចលនៃលោក; ហើយនៅសាលក្រាម គួររំលឹកហរិ។
Verse 10
पुरुषं पूरुषवटे विमले च जगत्प्रभुं अनन्तं सैन्धवारण्ये दण्डके शार्ङ्गधारिणम्
នៅពូរុសវដ គួររំលឹកបុរសអធិឧត្តម; នៅវិមល គួររំលឹកព្រះអម្ចាស់នៃសកលលោក; ក្នុងព្រៃសៃន្ធវ គឺអនន្ត; ហើយនៅដណ្ឌក គឺអ្នកកាន់ធ្នូ (សារង្គធារិន) វិស្ណុ។
Verse 11
उत्पलावर्तके शौरीं नर्मदायां श्रियः पतिं दामोदरं रैवतके नन्दायां जलशायिनं
នៅឧត្បលាវរតក គួររំលឹកសៅរី; នៅទន្លេនರ್ಮទា គួររំលឹកស្រីយះបតិ ព្រះអម្ចាស់នៃលក្ខ្មី; នៅរៃវតក គឺដាមោទរ; ហើយនៅនន្ទា គឺព្រះអម្ចាស់ដែលសម្រាកលើទឹក (ជលសាយិន)។
Verse 12
गोपीश्वरञ्च सिन्ध्वव्धौ माहेन्द्रे चाच्युतं विटुः सहाद्रौ देवदेवेशं वैकुण्ठं मागधे वने
នៅសមុទ្រសិន្ធុ គេដឹងព្រះអង្គថា គោពីឥશ્વរ; នៅភ្នំមាហេន្ទ្រ គេដឹងថា អច្យុត; នៅសហ្យ (សហ្យាទ្រី) គេដឹងថា ទេវទេវេឝ; ហើយក្នុងព្រៃមាគធ គេដឹងថា វៃកុន្ឋ។
Verse 13
सर्वपापहरं विन्ध्ये औड्रे तु पुरुषोत्तमम् आत्मानं हृदये विद्धि जपतां भुक्तिमुक्तिदम्
នៅតំបន់វិន្ធ្យ គឺទីសក្ការៈ ‘អ្នកដកបាបទាំងអស់’; នៅអោឌ្រ គឺបុរសោត្តម។ ចូរដឹងអាត្មានស្ថិតនៅក្នុងបេះដូង—សម្រាប់អ្នកធ្វើជបៈ វាប្រទានទាំងសុខភោគ និងមោក្ខ។
Verse 14
वटे वटे वैश्रवणं चत्वरे चत्वरे शिवम् पर्वते पर्वते रामं सर्वत्र मधुसूदनं
នៅគ្រប់ដើមវត (ដើមពោធិ៍ប៉ាន់យ៉ាន់) សូមរំលឹកវៃශ්රវណ (គុបេរ) នៅគ្រប់ចតុរេ (ទីលានសាធារណៈ) សូមរំលឹកព្រះសិវៈ នៅគ្រប់ភ្នំ សូមរំលឹកព្រះរាមៈ ហើយនៅគ្រប់ទីកន្លែង សូមរំលឹកមធុសូទន (ព្រះវិṣṇុ)។
Verse 15
नरं भूमौ तथा व्योम्नि वशिष्ठे गरुडध्वजम् वासुदेवञ्च सर्वत्र संस्मरन् भुक्तिमुक्तिभाक्
ឱ វសិષ્ઠៈ បុរសម្នាក់ មិនថានៅលើផែនដី ឬនៅក្នុងមេឃ ក៏ដោយ ប្រសិនបើគាត់រំលឹកវាសុទេវៈជានិច្ច គឺព្រះអម្ចាស់មានទង់សញ្ញាគ្រុឌ នោះគាត់នឹងទទួលបានទាំងភោគសម្បត្តិលោកិយ និងមុក្សៈ (ការរួចផុត)។
Verse 16
नामान्येतानि विष्णीश् च जप्त्वा सर्वमवाप्नुयात् क्षेत्रेष्वेतेषु यत् श्राद्धं दानं जप्यञ्च तर्पणम्
អ្នកណាដែលបានសូត្រឈ្មោះទាំងនេះនៃព្រះវិṣṇុ និងព្រះអម្ចាស់ នោះនឹងទទួលបានផលទាំងអស់តាមបំណង។ ហើយស្រាទ្ធៈ (śrāddha) ទាន ការសូត្រមន្ត្រ (japa) និងការបូជាទឹកតರ್ಪណ (tarpaṇa) ដែលធ្វើនៅក្នុងក្សេត្រៈ (kṣetra) បរិសុទ្ធទាំងនេះ នឹងផ្តល់ផលពេញលេញ។
Verse 17
तत्सर्वं कोटिगुणितं मृतो ब्रह्ममयो भवेत् यः पठेत् शृणुयाद्वापि निर्मलः स्वर्गमाप्नुयात्
បុណ្យទាំងអស់នោះ នឹងកើនឡើងជាគុណកោដិ; ហើយក្រោយស្លាប់ គាត់ក្លាយជាមានសភាពជាព្រហ្ម (Brahman)។ អ្នកណាដែលអានសូត្រ ឬស្តាប់ក៏ដោយ នឹងបានបរិសុទ្ធ ហើយទៅដល់សួគ៌។
Frequently Asked Questions
Its function is to close a pañcākṣarī-based pūjā-mantra module, preparing the reader for a more enumerative nāma-liturgy that operationalizes japa through cataloged divine epithets.
By treating mantra as a disciplined method (vidhi) rather than sentiment alone, it frames correct recitation and worship as purificatory action that supports both dharmic outcomes and inward steadiness conducive to mukti.