श्रीसूत उवाच । एवमुक्त्वा तु विरते मुनौ कलशजन्मनि । कृष्णद्वैपायनो व्यासः पुनराह सविस्मयः
śrīsūta uvāca | evamuktvā tu virate munau kalaśajanmani | kṛṣṇadvaipāyano vyāsaḥ punarāha savismayaḥ
聖スータは言った。壺より生まれた聖仙がそのように語って沈黙すると、クリシュナ・ドヴァイパーヤナ・ヴィヤーサは驚嘆に満ちて再び語った。
Sūta
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya sages (implied)
Scene: A quiet forest āśrama setting: Agastya (kalasha-janman) has finished speaking; Vyāsa, astonished, leans forward to continue the inquiry while Sūta narrates.
Purāṇic wisdom is transmitted through revered lineages of teachers; wonder (vismaya) signals the greatness of tīrtha-māhātmya.
Indirectly, Ayodhyā and its tīrthas—this verse marks a narrative transition after their praise.
None; it is a speaker-transition verse within the Purāṇic frame narration.