तस्याः प्रयाणसमये शंखदुंदुभिनिःस्वनैः । मंगलानां च निर्घोषैर्जगदापूरितं शुभैः
tasyāḥ prayāṇasamaye śaṃkhaduṃdubhiniḥsvanaiḥ | maṃgalānāṃ ca nirghoṣairjagadāpūritaṃ śubhaiḥ
彼女の旅立ちの時、法螺貝とドゥンドゥビ太鼓の響き、そして吉祥の祝福の唱和が轟き、世界はことごとく聖なる歓喜に満たされた。
Īśvara (Śiva) as narrator (continued)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Implied Purāṇic interlocutor(s)
Scene: Sarasvatī’s departure becomes a grand celestial procession; conches and kettle-drums resound while auspicious proclamations ripple outward, filling the world with sacred joy.
When the divine moves, the cosmos responds with auspiciousness—outer celebration mirrors inner sanctity.
Prabhāsakṣetra, depicted with ceremonial auspiciousness surrounding Sarasvatī’s movement within the sacred region.
No direct prescription, but it reflects customary maṅgala sounds (conch, drums) used in sacred rites and departures.