प्रियया श्रीतुलस्या वै श्रीमत्कृष्णमपूजयन् । धूपैर्नीराजनैर्दिव्यैः कर्पूरैश्च पृथक्पृथक्
priyayā śrītulasyā vai śrīmatkṛṣṇamapūjayan | dhūpairnīrājanairdivyaiḥ karpūraiśca pṛthakpṛthak
彼らは愛しき聖なるトゥラシーをもって、栄光あるクリシュナを礼拝し、さらに別々に、天なる香、アーラティの灯明、そして樟脳を供えた。
Narrator (contextual Purāṇic narration within Dvārakā Māhātmya)
Tirtha: Dvārakā Kṛṣṇa-ārati and Tulasī-sevā
Type: temple
Scene: Worshippers offer fresh tulasī leaves at Kṛṣṇa’s feet; then wave incense and lamps in ārati; camphor flame burns bright, illuminating Kṛṣṇa’s face and ornaments in the sanctum.
Simple, pure offerings—especially Tulasī—are supremely प्रिय (dear) to the Lord when offered with devotion.
Dvārakā, where Kṛṣṇa’s worship is depicted with classical Vaiṣṇava upacāras.
Offering Tulasī, incense (dhūpa), ārati (nīrājana), and camphor as distinct components of pūjā.