Adhyaya 229

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे शम्भुर्गणैः सर्वैः समावृतः । इन्द्राद्यैश्च सुरैः सर्वेः क्रोधसंरक्तलोचनः । जगाम वृषमारुह्य पुरीं चैवामरावतीम्

スータは語った。その折、シャンブ（シヴァ）は一切のガナに囲まれ、インドラら諸天を伴い、怒りにより眼を赤く染め、牡牛に乗ってアマラーヴァティーの都へ向かった。

Verse 2

अंधकोऽपि समालोक्य संप्राप्तां देववाहिनीम् । सगणां च महादेवं परितोषं परं गतः

アンダカもまた、神々の軍勢の到来を見、ガナを伴うマハーデーヴァを拝して、激しい歓喜と満足に満たされた。

Verse 3

निश्चक्रामाथ युद्धाय बलेन चतुरंगिणा । वरं स्यंदनमारुह्य सुश्वेताश्ववहं शुभम्

かくして彼は四種の軍勢を率いて戦へと進み、吉祥にして輝く白馬に曳かれる壮麗な戦車に乗り給うた。

Verse 4

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । गणैश्च विकृताकारैर्मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

そのとき、神々とダーナヴァとの間に戦が起こり、さらに恐ろしく歪んだ姿のガナの群れとも相まみえた――そこでは退くことは死を招くに等しかった。

Verse 6

एकवर्षसहस्रांतं यावद्युद्धमवर्तत । दिनेदिने क्षयं यांति तत्र देवा न दानवाः । ततो वर्षसहस्रांते संक्रुद्धः शशिशेखरः । त्रिशूलेन समुद्यम्य स्वहस्तेन व्यभेदयत्

戦は満ちて千年のあいだ続いた。日ごとに衰えたのはその場の神々であり、阿修羅ではなかった。やがて千年の終わり、月を冠する主（シャシシェーカラ）は憤怒し、三叉戟を掲げ、自らの手で彼を貫いた。

Verse 7

स विद्धोऽपि स्वयं तेन त्रिशूलेन महासुरः । ब्रह्मणो वरमाहात्म्यान्नैव प्राणैविर्युज्यते

その三叉戟に貫かれながらも、大いなる阿修羅は命の息を失わなかった。ブラフマーより授かった恩寵の力があったからである。

Verse 8

ततो भूयोऽपि चोत्थाय चक्रे युद्धं महात्मना । जघान च स संक्रुद्धो विशेषेण बहून्गणान्

それから彼は再び起き上がり、偉大なる主と戦を続けた。怒りに燃えて、とりわけ多くのガナを打ち倒した。

Verse 9

शंकरं ताडयामास गदाघातैर्मुहुर्मुहुः

彼は何度も何度も、棍棒の一撃でシャンカラ（シヴァ神）を打ち据えた。

Verse 10

एवं वर्षसहस्रांतमभूत्सार्द्धं पिनाकिना । रौद्रं युद्धमन्धकस्य सर्वलोकभयावहम्

かくして千年以上もの間、アンダカと弓を持つ主（シヴァ）との激しい戦いは続き、あらゆる世界を恐怖に陥れた。

Verse 11

त्रिशूलभिन्नो दैत्यः स यदा मृत्युं न गच्छति । उत्थायोत्थाय कुरुते प्रहारान्गदया बली

三叉の槍で貫かれても、その強力な悪魔は死ぬことはなかった。何度も何度も立ち上がり、棍棒で攻撃を続けた。

Verse 12

तथा तं शंकरो ज्ञात्वा मृत्युना परिवर्जितम् । ब्रह्मणो वरदानेन सर्वेषां च दिवौकसाम्

ブラフマー神の恩恵により、そして全ての神々の苦悩の種として、彼が死に触れることのない者であることを知り、シャンカラは彼の不死性を認識した。

Verse 13

ततो निर्भिद्य शूलाग्रैः प्रोत्क्षिप्य गगनांगणे । छत्रवद्धारयामास लंबमानमधोमुखम् । अक्षरद्रुधिरं भूमौ गात्रेभ्यो वर्ष्मसंभवम्

そして、三叉の槍の先で彼を貫き、シヴァは彼を大空へと放り投げ、傘のように高く掲げた。彼は逆さまに吊るされ、その血は大地にしたたり落ち続けた。

Verse 14

यावद्वर्षसहस्रांते चर्मास्थि स्नायुरेव च । धातुत्रयं स्थितं तस्य नष्टमन्यच्चतुष्टयम्

千年の果てには、皮と骨と腱のみが残った。彼のうち三つの身体要素はなお存し、他の四つは滅び去っていた。

Verse 15

स ज्ञात्वा बल संहीनमात्मानं धातुसंक्षयात् । सामोपायं ततश्चके स्तुत्वा सार्धं पिनाकिना

身体の要素が衰えたために己が力を失ったと悟り、彼は和解の方途を取り、ピナ―キン（シヴァ）の御前で讃歌を捧げた。

Verse 16

अन्धक उवाच । न त्वं देवो मया ज्ञातो वाग्दुष्टेन दुरात्मना । ईदृग्वीर्यसमोपेतस्तद्युक्तं भवता कृतम्

アンダカは言った。「悪しき心と言葉の穢れをもつこの私が、あなたを神と見抜けなかった。かくも大いなる威力を備えるあなたにとって、なされたことはまことに相応しい。」

Verse 17

अनुरूपं मदांधस्याविवेकस्य सुरोत्तम । स्ववीर्यमदयुक्तस्य विवेक रहितस्य च

「おお神々の中の最勝者よ、これは酔いに目を覆われ分別を失った者—己の力に酔い、智慧を欠く者—にこそ相応しい。」

Verse 18

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेवच । न तिष्ठति चिरं कालं यथाऽहं मदगर्वितः

「不調伏の者は、たとえ繁栄と学知と主権を得ても、久しくは保てぬ。慢心に酔い誇ったこの私が長く持ちこたえられなかったように。」

Verse 19

पापोऽहं पापकर्माऽहं पापात्मा पापसंभवः । त्राहि मां देव ईशान सर्वपापहरो भव

我は罪深く、罪の業をなす者、身も心も罪に染まり、罪より生まれし者です。救いたまえ、主イーシャーナよ—我が一切の罪を滅する御方となりたまえ。

Verse 20

दुःखितोऽहं वराकोऽहं दीनोऽहं शक्तिवर्जितः । त्रातुमर्हसि मां देव प्रपन्नं शरणं विभो

我は苦しみ、哀れな者、無力で力尽きています。神よ、帰依して御身に避難するこの身を救いたまえ、遍満の主ヴィブーよ。

Verse 21

दुष्टोऽहं पापयुक्तोऽहं सांप्रतं परमेश्वर । तेन बुद्धिरियं जाता तवोपरि ममानघ

我は悪しき者、今なお罪に染まっています、パラメーシュヴァラよ。ゆえにこの決意が我が内に生じました—咎なき主よ、御身へと。

Verse 22

सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

一切の罪が滅び尽くされるとき、シヴァへの信愛と揺るがぬ観想が生起する。

Verse 23

नाममात्रमपि त्र्यक्ष यस्ते कीर्तयति प्रभो । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति किं पुनः पूजने रतः

三つ眼の主よ、 प्रभो（主宰）よ、ただ御名を称える者でさえ解脱を得る。ましてや御身の पूजा（礼拝）に励む者は、いかばかりか。

Verse 24

तव पूजा विहीनानां दिनान्यायांति यांति च । यानि देव मृतानां च तानि यांति न जीवताम्

汝への礼拝を欠く者の歳月は、ただ来ては去るのみ—おおデーヴァよ、死者の日々のごとし。そのような「日」は真に生者のものではない。

Verse 25

कुष्ठी वा रोगयुक्तो वा पंगुर्वा बधिरोऽपि वा । मा भूत्तस्य कुले जन्म शंभुर्यत्र न देवता

癩病であれ、病に苦しむ者であれ、足萎えであれ、たとえ耳聾であれ—シャンブ（Śambhu）を神として崇めぬ家系に、我は生まれぬように。

Verse 26

तस्मान्मोचय मां देव स्वागतं कुरु सांप्रतम् । गतो मे दानवो भावस्त्यक्तं राज्यं तथा विभो

ゆえに、デーヴァよ、我を解き放ち、今ここに歓待して受け入れ給え。我が内の阿修羅の性は去り、王国もまた捨てた、主よ。

Verse 27

त्यक्ताः पुत्राश्च पौत्राश्च पत्न्यश्च विभवैः सह । त्रिः सत्येन सुरश्रेष्ठ तव पादौ स्पृशाम्यहम्

子らも孫らも捨てた—妻たちも、財宝とともに捨てた。まことに、神々の中の最勝者よ、我は汝の御足に三度触れる。

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा तं गतकल्मषम् । उत्तार्य शनकैः शूलाद्विनयावनतं स्थितम्

その言葉を聞き、彼が罪垢を離れたと知るや、（主は）三叉戟よりそっと、徐々に彼を降ろした。彼はそこに、謙遜に身を屈めて立っていた。

Verse 29

ततो नाम स्वयं चक्रे भृंगिरीटिरिति प्रभुः । अब्रवीच्च सदा मे त्वं वल्लभः संभविष्यसि

そのとき主はみずから「ブリンギリーティ」という名を授け、こう仰せになった。「汝は常にわが愛しき者となるであろう。」

Verse 30

नन्दिनोऽपि गजास्यस्य महाकालस्य पुत्रक । तिष्ठ सौम्य मया सौख्यं न स्मरिष्यसि बांधवान्

おおマハーカーラの愛し子よ――ナンディンの子でもあり、象面の神（ガネーシャ）の子でもある者よ――ここに留まれ、やさしき者よ。わたしと共に安楽に住せば、世の縁者をもはや思い出すことはない。

Verse 31

स तथेति प्रतिज्ञाय प्रणम्य शशिशेखरम् । तस्थौ सर्वगणैर्युक्तः प्रभुसंश्रयसंयुतः

「そのとおりに」と誓いを立て、月を頂く主（シヴァ）に礼拝して、彼はそこに留まった――あらゆるガナに伴われ、至上の主の守護と帰依のもとに安住して。

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ここに、『シュリー・スカンダ・マハープラーナ』八万一千頌のサンヒター中、第六部ナーガラ・カンダの「ハータケーシュヴァラ聖域功徳章」における、「ブリンギリーティ起源の叙述」と名づけられた第229章は、かくして終わる。