मन्येत कृतकृत्यत्वं येन पुत्रेण धर्मपः । अन्यैः पुत्रशतैः किं वा वंशानुद्धारकारकैः
manyeta kṛtakṛtyatvaṃ yena putreṇa dharmapaḥ | anyaiḥ putraśataiḥ kiṃ vā vaṃśānuddhārakārakaiḥ
かかる子によって、ダルマの主は「なすべきことはすべて成就した」と自ら思うであろう。たとえ家系を救い継ぐ力があろうとも、他に百人もの子が何の要ろうか。
Yama (implied by dharmapaḥ and narrative continuity)
Scene: A dharma-lord figure (as judge/guardian of righteousness) gazes upon a single virtuous son performing ancestral rites; behind them, a faint crowd of many sons fades, emphasizing ‘quality over quantity’.
Quality of dharma outweighs quantity: one truly righteous son fulfills higher religious aims beyond mere continuation of lineage.
None is mentioned; this is a doctrinal statement within the story.
None directly; it emphasizes the ideal of dharmic sonship.