दिव्यर्षिभिर्नारदाद्यैः परिगीतमहोदयम् । प्रह्लादाद्यैर्भागवतैः परिनंदितमानसम्
divyarṣibhirnāradādyaiḥ parigītamahodayam | prahlādādyairbhāgavataiḥ parinaṃditamānasam
その至高の栄光はナーラダをはじめとする天の聖仙に歌われ、またプラフラーダをはじめとする大いなるバ―ガヴァタの信徒たちにより、御心は歓喜し讃えられた。
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Scene: A celestial assembly: Nārada with vīṇā leads divine seers in song; nearby stand Prahlāda and other bhāgavatas, faces radiant with devotion, as the Lord’s glory is sung and His heart is ‘rejoiced’.
Kīrtana and stuti are central bhakti practices—praise offered by realized devotees becomes a model for all seekers.
The verse highlights devotional community rather than geography; it sits within the Kāśī/Pañcanada narrative environment.
No formal injunction, but it clearly elevates kīrtana (devotional singing/praise) as a valued practice.