कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः
kaṇḍūścaiva sunetrā ca kaśyapāya dadau tadā | adityāṃ dvādaśādityāḥ saṃjātā hi śubhānanāḥ
そしてカンドゥーとスネートラーもまた、その時カश्यパに与えられた。アディティからは十二のアーディティヤが生まれ、光り輝き、吉祥なる面貌を具えていた。
Narrator (contextual, likely Īśvara continuing a genealogical account)
Listener: Skanda
Scene: Aditi depicted as luminous mother; twelve Ādityas emerging as radiant figures with sun halos, arranged like a solar mandala; Kaśyapa present as sage-father.
Divine order is portrayed as arising from sacred unions and ordained lineages; the Ādityas symbolize sustaining cosmic dharma.
The immediate focus is genealogical; the glorification remains tied to Dharmāraṇya as the chapter’s sacred frame.
None is stated in this verse.