सक्रोधनाः सदाचाराः श्रौतस्मार्तक्रियापराः । पंचयज्ञरता नित्यं संबंधसंमाश्रिताः । क्षतज्ञाः क्रतुजाश्चैव ते सर्वे नृपसत्तमाः
sakrodhanāḥ sadācārāḥ śrautasmārtakriyāparāḥ | paṃcayajñaratā nityaṃ saṃbaṃdhasaṃmāśritāḥ | kṣatajñāḥ kratujāścaiva te sarve nṛpasattamāḥ
彼らは正しき怒りに敏く、品行正しく、シュラウタとスマールタの作法に励む。常に五つの日々のヤジュニャに勤しみ、正しい縁と務めに安住し、害と償いの道理を知り、祭祀の功徳より生まれた者たち—そのすべてが王の中の最勝である。
Narrator (contextual praise of a lineage/community; exact speaker not explicit in snippet)
Scene: A courtly tableau: dhārmic kings with sacrificial fires and priests; the king’s stern yet controlled expression symbolizes ‘righteous anger’; daily yajña implements arranged in order.
True nobility is defined by dharma: disciplined conduct, ritual responsibility, and protection of social order.
No specific tirtha is named; the verse praises dharmic culture within the Dharmāraṇya setting.
The five daily sacrifices (pañca-yajña) and adherence to Śrauta–Smārta rites are explicitly highlighted.