पुनः संस्तभ्य यत्नेन चेतसो विकृतिं बुधः । मुहूर्तं विस्मयाविष्टो न किंचित्प्रत्यभाषत
punaḥ saṃstabhya yatnena cetaso vikṛtiṃ budhaḥ | muhūrtaṃ vismayāviṣṭo na kiṃcitpratyabhāṣata
それから賢者は努めて心の乱れを鎮めたが、しばし驚嘆に呑まれ、何ひとつ答えなかった。
Narrator (contextual; prior speaker not explicit in this verse)
Scene: Sumedhā closes his eyes briefly, hand raised in a calming gesture; his face shows wonder fading into composure; Sāmavatī watches, expectant.
Viveka is shown by consciously restraining mental disturbance, even when emotions surge.
No sacred site is mentioned in this verse.
None; it highlights mental discipline rather than external ritual.