बाणस्य शोकः शिवस्मरणं च — Bāṇa’s Grief and the Turn to Śiva-Remembrance
इति किल शरनाम्नः शंकरस्यापि वृत्तं सकलगुरु जनानां सद्गुरोश्शूलपाणेः । कथितमिह वरिष्ठं श्रोत्ररम्यैर्वचोभिस्सकलभुवनमध्ये क्रीडमानस्य नित्यम्
iti kila śaranāmnaḥ śaṃkarasyāpi vṛttaṃ sakalaguru janānāṃ sadgurośśūlapāṇeḥ | kathitamiha variṣṭhaṃ śrotraramyairvacobhissakalabhuvanamadhye krīḍamānasya nityam
かくしてまことに、ここに「シャラ」とも呼ばれるシャンカラの聖なる物語、すなわち三叉戟(トリシューラ)を執る主、諸師の真の師(サットグル)について、耳に甘美な最上の言葉によって語り示された。万界のただ中にて常に神聖なるリーラーを戯れ給う御方についてである。
Suta Goswami
Tattva Level: pati
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Sthala Purana: Panegyric conclusion praising Śiva as Sadguru; not tied to a specific Jyotirliṅga site in this verse.
Significance: Frames Śiva as the ‘true Guru of all gurus’—a doctrinal basis for guru-bhakti and śravaṇa (hearing) as a means toward grace.
Type: stotra
Role: teaching
Cosmic Event: Nitya-līlā: Śiva ‘ever sporting in the midst of all worlds’—a cosmological framing of immanence within transcendence.
The verse functions as a phala-śruti-like closure: it exalts Śiva as the Sadguru of all teachers and frames the narrated episode as a sacred hearing (śravaṇa) that refines the mind toward grace (anugraha) and liberation.
By praising Śiva as Śūlapāṇi who “sports in all worlds,” it points to Saguna Śiva—approachable through devotion, names, and forms (including the Liṅga)—while implying His sovereign presence pervading creation.
It highlights śravaṇa (devout listening/recitation) of Śiva-kathā as a practice; paired with japa of the Pañcākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) it becomes a direct contemplative offering to the Sadguru Śiva.