Sarga 29

Verse 1

एतत्तु वचनं श्रुत्वा सीता रामस्य दुःखिता।प्रसक्ताश्रुमुखी मन्दमिदं वचनमब्रवीत्।।।।

ラーマの言葉を聞いたシーターは悲しみに沈み、絶えぬ涙に濡れた顔のまま、かすかな柔らかな声で静かにこう語った。

Verse 2

ये त्वया कीर्तिता दोषा वने वस्तव्यतां प्रति।गुणानित्येव तान्विद्धि तव स्नेहपुरस्कृतान्।।।।

森に住むことについて汝が語った苦難は、知りなさい、それらは徳となる――汝への愛を先頭に据えて耐え忍ぶならば。

Verse 3

मृगा स्सिंहा गजाश्चैव शार्दूला श्शरभास्तथा।पक्षिण स्सृमराश्चैव ये चान्ये वनचारिणः।।।।अदृष्टपूर्वरूपत्वात्सर्वे ते तव राघव।रूपं दृष्ट्वाऽपसर्पेयुर्भये सर्वे हि बिभ्यति।।।।

鹿、獅子、象、虎、シャラバ、鳥、スリマラ、その他森に住む生き物たちは、かつてあなたの御姿を見たことがないため、ラガヴァよ、あなたを見れば退くでしょう。あらゆる生き物は恐怖を感じれば恐れを抱くからです。

Verse 4

मृगा स्सिंहा गजाश्चैव शार्दूला श्शरभास्तथा। पक्षिण स्सृमराश्चैव ये चान्ये वनचारिणः।।2.29.3।।अदृष्टपूर्वरूपत्वात्सर्वे ते तव राघव। रूपं दृष्ट्वाऽपसर्पेयुर्भये सर्वे हि बिभ्यति।।2.29.4।।

鹿、獅子、象、虎、シャラバ、鳥、スリマラ、その他森に住む生き物たちは、かつてあなたの御姿を見たことがないため、ラガヴァよ、あなたを見れば退くでしょう。あらゆる生き物は恐怖を感じれば恐れを抱くからです。

Verse 5

त्वया च सह गन्तव्यं मया गुरुजनाज्ञया।त्वद्वियोगेन मे राम त्यक्तव्यमिह जीवितम्।।।।

年長者たちの命により、私はあなたと共に行かねばなりません。もしあなたと離れ離れになるなら、ラーマよ、私はここで命を捨てなければなりません。

Verse 6

न हि मां त्वत्समीपस्थामपि शक्नोतिराघव।सुराणामीश्वर श्शक्रः प्रधर्षयितुमोजसा।।।।

ラガヴァよ、私があなたのそばにいれば、神々の王であるシャクラ（インドラ）でさえ、その全力を以てしても私を傷つけることはできません。

Verse 7

पतिहीना तु या नारी न सा शक्ष्यति जीवितुम्।काममेवं विधं राम त्वया मम निदर्शितम्।।।।

夫を失った女は、真に生きることはできません。ラーマよ、あなたはこの真理を私にはっきりと示されました。

Verse 8

अथ चापि महाप्राज्ञ ब्राह्मणानां मया श्रुतम्।पुरा पितृगृहे सत्यं वस्तव्यं किल मे वने।।।।

さらに、大いなる賢者よ、私はかつて父の家でバラモンたちから真実の予言を聞きました。それは、私が必ず森に住まねばならないというものでした。

Verse 9

लक्षणिभ्यो द्विजातिभ्य श्शृत्वाऽहं वचनं पुरा।वनवासकृतोत्साहा नित्यमेव महाबल।।।।

おお大いなる勇力の者よ。かつて、掌の相を説く二度生まれの者たちの言葉を聞いて以来、我は常に林住の生活へと心を奮い立たせてきた。

Verse 10

आदेशो वनवासस्य प्राप्तव्य स्स मया किल।सा त्वया सह तत्राहं यास्यामि प्रिय नान्यथा।।।।

愛しき方よ、私もまたこの林住の命を必ず受けねばなりません。そこへ、あなたと共に参ります――ほかの道はありません。

Verse 11

कृतादेशा भविष्यामि गमिष्यामि सह त्वया।कालश्चायं समुत्पन्न स्सत्यवाग्भवतु द्विजः।।।।

命を果たし、あなたと共に参ります。今こそ定めの時――これを予告したバラモンが、その言葉において真実であると証されますように。

Verse 12

वनवासेऽभिजानामि दुःखानि बहुथा किल।प्राप्यन्ते नियतं वीर पुरुषैरकृतात्मभिः।।।।

勇士よ、森に住むことにはさまざまな苦難があると、私はよく知っております。けれども、その苦しみが必ず降りかかるのは、自らを制し得ぬ人々なのです。

Verse 13

कन्यया च पितुर्गेहे वनवास श्शृतो मया।भिक्षिण्या स्साधुवृत्ताया मम मातुरिहाग्रतः।।।।

私が父の家にいた頃、まだ娘であったときにも、この森住まいのことを聞きました。母の前で、徳ある托鉢の女性が語っていたのです。

Verse 14

प्रसादितश्च वै पूर्वं त्वं मे बहुतिथं प्रभो।गमनं वनवासस्य काङ्क्षितं हि सह त्वया।।।।

主よ、昔、私が願い続けたとき、あなたは長く慈しみをもってお許しくださいました。私はまことに、あなたと共に森へ赴くことを望んでいたのです。

Verse 15

कृतक्षणाऽहं भद्रं ते गमनं प्रति राघव।वनवासस्य शूरस्य चर्या हि मम रोचते।।।।

ラाघヴァよ、この旅立ちの日を私は数えて待っておりました—あなたに吉祥がありますように。勇敢なる我が夫の森住まいの道を、共に歩めることがまことに嬉しいのです。

Verse 16

शुद्धात्मन्प्रेमभावाध्दि भविष्यामि विकल्मषा।भर्तारमनुगच्छन्ती भर्ता हि मम दैवतम्।।।।

清らかな御方よ、愛をもって夫に従いゆくなら、私は穢れなき者となりましょう。夫こそ、私にとってまさに神として仰ぐべき存在なのです。

Verse 17

प्रेत्यभावे हि कल्याण स्सङ्गमो मे सह त्वया।श्रुतिर्हि श्रूयते पुण्या ब्राह्मणानां यशस्विनाम्।।।।इहलोके च पितृभिर्या स्त्री यस्य महामते।अद्भिर्दत्ता स्वधर्मेण प्रेत्यभावेऽपि तस्य सा।।।।

高き心の君よ、我が汝との結びは、死後においてもなお吉祥である。名高き婆羅門たちが誦する聖なるヴェーダの教えにこう聞く――父母が自らのダルマに従い、水の供儀をもって授けた女は、死後においてもその夫に属する、と。

Verse 18

प्रेत्यभावे हि कल्याण स्सङ्गमो मे सह त्वया। श्रुतिर्हि श्रूयते पुण्या ब्राह्मणानां यशस्विनाम्।।2.29.17।।इहलोके च पितृभिर्या स्त्री यस्य महामते। अद्भिर्दत्ता स्वधर्मेण प्रेत्यभावेऽपि तस्य सा।।2.29.18।।

またこの世においても、大いなる心の君よ、父母が慣わしのダルマに従い、水の儀礼の贈りをもって男に授けた女は、死後においてもなおその者に属する。

Verse 19

एवमस्मात्स्वकां नारीं सुवृत्तां हि पतिव्रताम्।नाभिरोचयसे नेतुं त्वं मां केनेह हेतुना।।।।

それならば、なぜ私をここから連れて行くことに同意してくださらないのですか――私はあなたの正妻、行い正しく、夫に貞節を誓う者。いま、いったいどんな理由がありましょう。

Verse 20

भक्तां पतिव्रतां दीनां मां समां सुखदुःखयोः।नेतुमर्हसि काकुत्स्थ समान सुखदुःखिनीम्।।।।

カクツタよ、献身的で貞淑な私を連れて行ってください。私は苦楽を共にし、あなたと運命を分かち合います。

Verse 21

ययदि मां दुःखितामेवं वनं नेतुं न चेच्छसि।विषमग्निं जलं वाऽहमास्थास्ये मृत्युकारणात्।।।।

もし悲しみに暮れる私を森へ連れて行くことを望まないなら、私は毒か火か水によって死を求めます。

Verse 22

एवं बहुविधं तं सा याचते गमनं प्रति।नानुमेने महाबाहुस्तां नेतुं विजनं वनम्।।।।

彼女は行くことについて様々に懇願したが、剛腕のラーマは彼女を寂しい森へ連れて行くことを承諾しなかった。

Verse 23

एवमुक्ता तु सा चिन्तां मैथिली समुपागता।स्नापयन्तीव गामुष्णैरश्रुभिर्नयनच्युतैः।।।।

こう言われて、マイティリー（シーター）は苦悩に沈み、目から溢れる熱い涙で大地を濡らすかのようであった。

Verse 24

चिन्तयन्तीं तथा तां तु निवर्तयितुमात्मवान्।ताम्रोष्ठीं स तदा सीतां काकुत्स्थो बह्वसान्त्वयत्।।।।

彼女がそのように嘆くのを見て、自制心のあるカクツタは、赤銅色の唇を持つシーターを慰め、思いとどまらせようとした。