Adhyaya 45

Verse 1

पंचचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । अथ ते लुब्धकाः सर्वे शूकरीं प्रति जग्मिरे । शूराश्च दारुणाः प्राप्ताः पाशहस्ताश्च भीषणाः

スカラーは言った。「そのとき、あの狩人たちは皆、雌猪のもとへ向かった。勇猛にして凶烈、恐るべき者どもが、手に投げ縄を携えて到来した。」

Verse 2

चतुरश्च ततो डिंभान्कृत्वा स्थित्वा च शूकरी । कुटुंबेन समं कांतं हतं दृष्ट्वा महाहवे

その後、利発な雌猪は子らを集めてそこに立ち、大いなる戦いの中で、愛する伴侶が一族とともに討たれたのを見た。

Verse 3

भर्तुर्मे चिंतितं प्राप्तमृषिदेवैश्च पूजितः । गतः स्वर्गं महात्मासौ वीर्येणानेन कर्मणा

我が夫は久しく念じていた願いを成就した。リシたちと神々に礼敬され、その大いなる魂はこの行いの力によって天界へ赴いた。

Verse 4

अनेनापि पथा यास्ये स्वर्गं भर्त्ता स तिष्ठति । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रतिविचिंतितम्

「この同じ道によって、夫の住まう天界へ私も往こう。」そう確と決してのち、彼女はわが子らのことを思い巡らした。

Verse 5

यदा जीवंति मे बालाश्चत्वारो वंशधारकाः । भवत्यस्य सुवीरस्य कोलस्यापि महात्मनः

我が四人の子ら――家系を支える者たち――が生きているかぎり、勇猛にして高き魂をもつこのコーラには、繁栄が常に伴うであろう。

Verse 6

केनोपायेन पुत्रान्वै रक्षायुक्तान्करोम्यहम् । इति चिंतापरा भूत्वा दृष्ट्वा पर्वतसंकटम्

「いかなる手立てで、わが子らを正しく守り抜けようか。」そう思い悩みつつ、彼女は険しい山の難所を見つめた。

Verse 7

तत्र मार्गं सुविस्तीर्णं निष्कासाय प्रयास्यते । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रति विचिंतितम्

そこで彼女は、彼らが脱出できるよう広く整った道を設けようと努めた。固く決意を定めたのち、子らのことを思い巡らした。

Verse 8

तानुवाच महाराज पुत्रान्प्रति सुमोहितान् । यावत्तिष्ठाम्यहं पुत्रास्तावद्गच्छत शीघ्रगाः

大王は、すっかり途方に暮れた息子たちに告げた。「私がここに留まっている間に、お前たちは急いで行け、ただちに。」

Verse 9

तेषां मध्ये सुतो ज्येष्ठः कथं यास्यामि मातरम् । संत्यज्य जीवलोभाच्च धिङ्मे मातः सुजीवितम्

「兄弟の中で私は長子だ。自分の命欲しさに母上を捨てて、どうして母上のもとへ行けようか。恥ずべきは我が身、母上——この卑しき命よ、恥ずべし。」

Verse 10

पितृवैरं करिष्यामि साधयिष्ये रणे रिपून् । गृहीत्वा त्वं कनीयसोभ्रातॄन्स्त्रीन्दुर्गकंदरम्

「父の怨みを必ず晴らし、戦場にて敵を屈服させよう。お前は弟たちと女たちを連れ、安全な山の洞窟の砦へ赴け。」

Verse 11

पितरं मातरं त्यक्त्वा यो याति हि स पापधीः । नरकं च प्रयात्येव कृमिकोटिसमाकुलम्

父母を捨てて去る者は罪深き心の持ち主であり、必ずや無数の虫で満ちた地獄へと赴く。

Verse 12

तमुवाच सुदुःखार्ता त्वां त्यक्त्वाहं कथं सुत । संयास्यामि महापापा त्रयो गच्छंतु मे सुताः

深い悲しみに打たれて彼女は言った。「わが子よ、お前を捨ててどうして生きられよう。私は大いなる罪人だ。ならば我が三人の息子たちが行くがよい。」

Verse 13

कनीयसस्त्रयस्त्वेव गता गिरिवनांतरम् । तौ जग्मतू रणभुवं तेषामेव सुपश्यताम्

しかし弟の三人は山の森の奥へ入って行った。あの二人は、彼らの目の前で戦場へと向かった。

Verse 14

तेजसा सुबलेनापि गर्जंतौ च पुनःपुनः । अथ ते लुब्धकाः शूराः संप्राप्ता वातरंहसः

彼らは幾度も咆哮し、赫々たる光輝と大いなる力を備えていた。そのとき勇猛なる狩人たちが、疾風のごとく駆け来たった。

Verse 15

पथा तेनापि दुर्गेण त्रयस्ते प्रेषिता नृप । तिष्ठतः स्म पथं रुद्ध्वा द्वावेतौ जननीसुतौ

王よ、あの険しい道にも、あなたの者が三人遣わされた。だがこの二人――同じ母から生まれた兄弟――はそこに立ち、道を塞いでいた。

Verse 16

लुब्धकाश्च ततः प्राप्ताः खड्गबाणधनुर्धराः । प्रजघ्नुस्तोमरैस्तीक्ष्णैश्चक्रैश्च मुशलैस्ततः

そのとき貪欲な者どもが、剣と矢と弓を携えて到来し、たちまち鋭い投げ槍や円盤武器（チャクラ）、棍棒で敵を打ち倒した。

Verse 17

मातरं पृष्ठतः कृत्वा तनयो युध्यते स तैः । दंष्ट्रया निहताः केचित्केचित्तुंडेन घातिताः

母を背後に置いて守りつつ、その子は彼らと戦った。ある者はその牙に倒れ、ある者はその嘴の一撃に打ち伏せられた。

Verse 18

संजघान खुराग्रैश्च शूराश्च पतिता रणे । युयुधे शूकरः संख्ये दृष्टो राज्ञा महात्मना

鋭い蹄の先で勇士たちを打ち倒し、彼らは戦場に倒れた。猪は合戦のただ中でなお戦い続け、その姿を大いなる魂の王がそこで見届けた。

Verse 19

पितुः सकाशाच्छूरोयमिति ज्ञात्वा ससम्मुखः । बाणपाणिर्महातेजा मनुसूनुः प्रतापवान्

父の側から「この者は勇士である」と知るや、偉光を放つマヌの子、威徳に満ちた勇者は、矢を手にして進み出て、正面から対した。

Verse 20

निशितेनापि बाणेन अर्द्धचंद्रानुकारिणा । राज्ञा हतः पपातोर्व्यां विद्धोरस्को महात्मना

高徳の王は半月のごとき鋭い矢を放ち、胸を貫かれた彼は大地へと倒れ伏した。

Verse 21

ममार सहसा भूमौ पपात स हि शूकरः । पुत्रमोहं परं प्राप्ता तस्योपरि गता स्वयम्

その猪はたちまち息絶え、地に倒れた。子への深い迷妄に囚われた彼女は自ら近づき、その上に身を横たえた。

Verse 22

तया च निहताः शूरास्तुंडघातैर्महीतले । निपेतुर्लुब्धकाः शूराः कतिनष्टा मृता नृप

彼女のくちばしの打撃が大地に響くたび、勇士たちは討たれた。貪欲な戦士らは倒れ、多くが滅びて死んだ、王よ。

Verse 23

द्रावयंती महत्सैन्यं दंष्ट्रया सूकरी ततः । यथा कृत्या समुद्भूता महाभयविधायिका

その後、雌猪は牙で大軍を追い散らし、まるで呪術により呼び出された凶なる力が忽然と現れて大恐怖をもたらすかのようであった。

Verse 24

तमुवाच ततो राज्ञी देवराजसुतोपमम् । अनया निहतं राजन्महत्सैन्यं तवैव हि

そこで王妃は、天界の王の御子にも似た彼に告げた。「王よ、まことに、あなたの大軍は彼女によって討たれたのです。」

Verse 25

कस्मादुपेक्षसे कांत तन्मे त्वं कारणं वद । तामुवाच महाराजो नाहं हन्मि इमां स्त्रियम्

「愛しい方よ、なぜ私を無視なさるのですか？理由をお聞かせください。」大王は彼女に答えた。「私はこの女を殺しはしない。」

Verse 26

महादोषं प्रिये दृष्टं स्त्रीवधे दैवतैः किल । तस्मान्न घातयेन्नारीं प्रेषयेहं न कंचन

愛しい人よ、神々は女性を殺すことは極めて重い罪であると断言されています。それゆえ、女性を殺してはなりません。私は誰にもそのような命令は下しません。

Verse 27

अस्या वधनिमित्तार्थे पापाद्बिभेमि सुंदरि । एवमुक्त्वा तदा राजा विरराम महीपतिः

「ああ、美しい人よ、私は彼女を殺すことによる罪を恐れているのだ。」このように語り終えると、大地の主である王は沈黙した。

Verse 28

लुब्धको झार्झरो नाम ददृशे स तु सूकरीम् । कुर्वंतीं कदनं तेषां दुःसहां सुभटैरपि

その時、ジャルジャラという名の狩人が一頭の雌豚を見た。その豚は彼らを殺戮しており、勇敢な戦士たちでさえ耐え難いほどの猛威を振るっていた。

Verse 29

आविव्याध सुवेगेन बाणेन निशितेन हि । संलग्नेन तु बाणेन शोणितेन परिप्लुता

彼は猛スピードで放たれた鋭い矢で彼女を射抜いた。その矢が突き刺さり、彼女は血にまみれた。

Verse 30

शोभमाना त्वरां प्राप्ता वीरश्रिया समाकुला । तुंडेनापि हतः संख्ये झार्झरः स तया पुनः

光り輝きつつ疾く進み、勇武の栄光に満ちて、彼女は戦場のただ中で再びジャールジャラ（Jhārjhara）を打ち倒した――その嘴をもってさえ。

Verse 31

पतमानेन तेनापि झार्झरेण तदा हता । खड्गेन निशितेनापि पपात विदलीकृता

そのとき彼女は、落ち来るそのジャールジャラの武器によって打たれ、さらに鋭い剣によっても斬られ、裂かれて倒れた。

Verse 32

श्वसमाना रणेनापि मूर्च्छनाभि परिप्लुता । दुःखेन महताविष्टा जीवमाना महीतले

なお息はあるが戦いに疲れ果て、幾度もの失神に覆われ、甚大な悲しみに呑まれて、彼女は大地に横たわり、かろうじて命をつないでいた。

Verse 45

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

かくして『シュリー・パドマ・プラーナ』（Śrī Padma Purāṇa）地部（Bhūmi-khaṇḍa）、ヴェーナ（Vena）の章段における、スカラー（Sukalā）の事績を語る第四十五章は終わる。