The Discourse of Rukmāṅgada
Prabodhinī Ekādaśī, Kārtika-vrata, and Satya-dharma
रममाणस्य सुचिरं बहवः कार्तिका गताः । प्रिया सौख्येन मुग्धस्य न गतो हरिवासरः ॥ १४ ॥
ramamāṇasya suciraṃ bahavaḥ kārtikā gatāḥ | priyā saukhyena mugdhasya na gato harivāsaraḥ || 14 ||
久しく戯れに耽る者には、多くのカルティカ月が過ぎ去る。だが、愛しい人の安楽に惑わされた迷妄の者には、聖なるハリの日(エーカーダシー)が来ないかのように思われる。
Sanatkumara (teaching Narada in the Kartika-mahātmya context)
Vrata: Ekadashi (Hari-vāsara)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It warns that attachment to pleasure makes sacred time slip away; even the auspicious Kārtika season and Hari’s Ekādaśī can pass unnoticed when one is absorbed in sensual comfort instead of devotion.
Bhakti requires alertness to Viṣṇu’s sacred days and vows; the verse contrasts mindful observance of Harivāsara (Ekādaśī) with the negligence produced by infatuation and indulgence.
Kalpa/ritual discipline is implied through the emphasis on vrata-timing—especially Ekādaśī (Harivāsara) within Kārtika—showing the practical importance of observing sacred calendrical days in dharmic practice.