Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā
दीक्षितस्तंत्रविधिना स्ववर्णाचारतत्परः । अनुष्ठानं प्रकुर्वीत नित्यनैमित्तिकात्मकम् ॥ ११३ ॥
dīkṣitastaṃtravidhinā svavarṇācāratatparaḥ | anuṣṭhānaṃ prakurvīta nityanaimittikātmakam || 113 ||
タントラの作法により正しく灌頂を受け、自らのヴァルナの正しい行儀と伝統の規律に専心する者は、日々の(ニティヤ)と折々の(ナイミッティカ)務めから成る行法(アヌシュターナ)を修すべきである。
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
It teaches that initiation is not merely ceremonial; it must culminate in steady discipline—faithfully performing both daily obligations and occasion-based rites in harmony with one’s prescribed conduct.
By emphasizing consistent nitya and naimittika observances, it supports bhakti as a lived practice—devotion expressed through regulated conduct, purity, and continual worship-oriented discipline.
Ritual application is implied: knowing how to structure obligatory and occasion-based karmas aligns with Kalpa (ritual procedure) and the broader discipline of correct ācāra and anushthāna.