Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
आसीद्र विकुले जातो बाहुर्नाम वृकात्मजः । बुभुजे पृथिवीं सर्वां धर्मतो धर्मतत्परः ॥ ३ ॥
āsīdra vikule jāto bāhurnāma vṛkātmajaḥ | bubhuje pṛthivīṃ sarvāṃ dharmato dharmatatparaḥ || 3 ||
ヴィクの家系に、ヴリカの子としてバーフという者が生まれた。ダルマに篤く、正義にかなって全大地を治め、享受した。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It presents the ideal of rajadharma: worldly sovereignty becomes spiritually valid when exercised strictly in alignment with Dharma.
By emphasizing dharma-tatparatā (single-minded commitment to righteousness), it frames devotion as lived discipline—governing, enjoying, and acting as an offering aligned with sacred order.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is ethical application—following dharmic norms in leadership and conduct.