Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
अपि मूर्खान्धबधिरजडाः शूरा विवेकिनः । श्लाघ्या भवन्ति विप्रेन्द्र प्रेक्षिता माधवेन ये ॥ २६ ॥
api mūrkhāndhabadhirajaḍāḥ śūrā vivekinaḥ | ślāghyā bhavanti viprendra prekṣitā mādhavena ye || 26 ||
おお婆羅門の最勝者よ、愚か者・盲者・聾者・鈍き者でさえ、マーダヴァ(ヴィシュヌ)の御眼差しを受ければ、讃嘆に値する者となり、勇敢にして分別ある者となる。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
The verse teaches that Vishnu’s grace (Mādhava’s glance) can uplift anyone beyond natural limitations—turning weakness and ignorance into praiseworthy spiritual capability.
It highlights bhakti as grace-centered: sincere connection that leads to darśana (being seen by the Lord) is portrayed as transformative, making inner virtues like courage and discernment arise through divine favor.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is devotional discipline aimed at darśana—cultivating purity, faith, and reverence so one becomes fit for divine grace.