Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
प्रदक्षिणा कारतया गतस्यापीदृशं फलम् । संप्राप्तं विबुधश्रेष्ट किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४७ ॥
pradakṣiṇā kāratayā gatasyāpīdṛśaṃ phalam | saṃprāptaṃ vibudhaśreṣṭa kiṃ punaḥ samyagarcanāt || 47 ||
ただ機械的に右繞(プラダクシナー)した者でさえ、かくのごとき果報を得るのです、神々の中の最勝者よ。ましてや正しい作法による正しい礼拝の果は、いかばかりでしょうか。
Narada (addressing a divine/wise interlocutor as 'vibudhaśreṣṭa')
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It teaches gradation of spiritual merit: even a minimal, mechanical pradakṣiṇā gives benefit, but worship done correctly—with right method and devotional focus—yields far greater fruit.
By contrasting mere external action with samyag-arcanā, it implies that devotion is perfected when ritual is joined with sincerity, reverence, and proper offering—thus elevating practice from routine to bhakti.
Ritual correctness (kalpa-oriented discipline) is implied in “samyak”—proper procedure, purity, and prescribed method—showing that right performance of worship amplifies the intended spiritual result.