The Characteristics of Devotion to Hari
इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेत्सततं हरिम् । इहामुत्रासुखप्रेप्सुः परनिन्दापरो भवेत् ॥ ६९ ॥
ihāmutra sukhaprepsuḥ pūjayetsatataṃ harim | ihāmutrāsukhaprepsuḥ paranindāparo bhavet || 69 ||
この世と来世の幸を求める者は、常にハリを礼拝すべきである。だが此処と彼処の苦を求める者は、他者をそしることに執着する。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
It contrasts two inner orientations: steady worship of Hari leads to well-being here and hereafter, while habitual fault-finding turns the mind toward negativity and produces sorrowful outcomes.
Bhakti is presented as continuous remembrance and worship of Hari (satataṃ pūjā), implying that sustained devotion—not occasional ritual—aligns one’s karma and mind toward lasting sukha.
The verse emphasizes sadācāra (ethical discipline) as a practical foundation for religious life—specifically, restraining speech from para-nindā—supporting ritual and devotion through purity of conduct.