Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
कृच्छ्रार्द्धमाचरेद्विप्रोऽतिकृच्छ्रं चाश्वह चरेत् । जतप्तकृच्छ्रं करिवधे पराकं गोवधे स्मृतम् ॥ ७७ ॥
kṛcchrārddhamācaredvipro'tikṛcchraṃ cāśvaha caret | jataptakṛcchraṃ karivadhe parākaṃ govadhe smṛtam || 77 ||
ブラーフマナは半分のクリッチャ(kṛcchra)を行い、馬を殺したならアティクリッチャ(atikṛcchra)を修すべきである。象を殺したなら「ジャ・タプタ」(ja‑tapta) クリッチャ、牛を殺したならパラーカ(Parāka)が定められる。
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: Ardha-kṛcchra; Atikṛcchra; Ja-tapta-kṛcchra; Parāka
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
It teaches that moral injury (especially violence against protected beings) requires deliberate purification through prāyaścitta, restoring inner discipline (śuddhi) and alignment with dharma.
While not directly describing bhakti practices, it supports devotion by insisting on ethical restraint (ahiṃsā) and corrective vows; purity of conduct is treated as a foundation for sustained Viṣṇu-bhakti and worship.
It reflects Kalpa (Dharma/Śrauta-Smārta ritual discipline) by prescribing specific vrata-like penances—kṛcchra, atikṛcchra, and parāka—as structured remedial rites.