Śrāddha-prayoga: Niyama, Brāhmaṇa-parīkṣā, Kutapa-kāla, Tithi-nyāya, and Vaiṣṇava-phala
श्राद्धे नियोजयेद्विप्रं श्रोत्रिय विष्णुतत्परम् । यथास्वाचारनिरतं प्रशांतं सत्कुलोद्भवम् ॥ ६ ॥
śrāddhe niyojayedvipraṃ śrotriya viṣṇutatparam | yathāsvācāranirataṃ praśāṃtaṃ satkulodbhavam || 6 ||
シュラーダの儀においては、ヴェーダに通じたシュロートリヤで、ヴィシュヌに帰依し、自らの伝統にかなう正しい行いに励み、心静かで、良き家系に生まれたブラーフマナを任ずべし。
Narada (teaching śrāddha-dharma in a didactic passage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that śrāddha bears fruit when performed with a qualified, disciplined, and serene Veda-trained brāhmaṇa who is devoted to Viṣṇu—linking ancestor rites with sāttvika conduct and Vaiṣṇava orientation.
By prioritizing a priest who is viṣṇu-tatpara (intent on Viṣṇu), the verse frames śrāddha not as mere ritualism but as an act aligned with Viṣṇu-bhakti, where devotion and purity of agency protect the rite’s sanctity.
The term śrotriya implies competency in Vedic recitation and correct ritual application—skills grounded in Śikṣā (phonetics) and Kalpa (ritual procedure), ensuring mantras and rites are executed accurately.