वर्णाश्रमेषु युक्तस्य सुखोदर्कस्य स्वर्गतौ श्रौतस्मार्तो हि यो धर्मो ज्ञानधर्मः स उच्यते //
varṇāśrameṣu yuktasya sukhodarkasya svargatau śrautasmārto hi yo dharmo jñānadharmaḥ sa ucyate //
ヴァルナとアーシュラマの務めに正しく安住し、その実践が幸福に結実して天界へと導く者にとって、シュルティとスムリティに説かれるそのダルマこそ、まさしく「智のダルマ」(jñāna-dharma)と呼ばれる。
This verse does not address pralaya; it defines ethical-religious discipline—Śruti–Smṛti-based varṇāśrama practice—calling it jñāna-dharma when it is rightly understood and lived.
It frames ideal conduct as adherence to varṇa and āśrama obligations validated by Vedic (śrauta) and traditional (smārta) injunctions—relevant to householders for daily rites and to kings for upholding social order and dharma in governance.
Architectural rules are not mentioned; the ritual significance is that dharma is explicitly tied to śrauta and smārta foundations—implying Vedic rites, domestic rituals, and duty-based observances as the recognized path of practice.