द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
शुशुभे वदनं तस्या रुदत्या: सुचिरं तदा । मेघलेखाविनिर्मुक्ते दिवीव शशिमण्डलम्,उस समय रोती हुई द्रौपदीका मुख इस प्रकार सुशोभित हो रहा था, मानो आकाशमें मेघमालाके आवरणसे मुक्त चन्द्रबिम्ब शोभा पा रहा हो
śuśubhe vadanaṃ tasyā rudatyāḥ suciraṃ tadā | meghalekhāvinirmukte divīva śaśimaṇḍalam ||
ヴァイシャンパーヤナは語った。その時、ドラウパディーが涙していても、その顔はなお久しく輝いていた――雲の筋の覆いから解き放たれて現れる天の月輪のように。この譬えは、辱めと苦悩のただ中にあっても失われぬ内なる尊厳と不屈を示す。悲しみは徳を一時覆うことはあっても、その光を消し去ることはできない。
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that inner nobility and dharmic strength can remain luminous even in grief. Like the moon revealed when clouds part, Draupadī’s dignity is portrayed as enduring beneath temporary coverings of sorrow and adversity.
Vaiśampāyana describes Draupadī at a moment of distress: she is crying, yet her face still appears strikingly radiant. The narrator uses a poetic comparison to the moon emerging from cloud-streaks to emphasize her presence and moral stature despite suffering.