Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
पितुः संस्पर्शशीतेन गन्धमादनवायुना । ह्ियमाणश्रम: पित्रा सम्प्रहृष्टटनूरूह:,वे महातेजस्वी कुन्तीकुमार सभी ऋतुओंके फूलोंके उत्कट सुगन्धका आस्वादन करते हुए वनमें उद्दामगतिसे विचरनेवाले मदोन्मत्त गजराजकी भाँति चले जा रहे थे। नाना प्रकारके कुसुमोंसे सुवासित गन्धमादनकी परम पवित्र वायु उन्हें पंखा झल रही थी। जैसे पिताको पुत्रका स्पर्श शीतल एवं सुखद जान पड़ता है, वैसा ही सुख भीमसेनको उस पर्वतीय वायुके स्पर्शसे मिल रहा था। उनके पिता पवनदेव उनकी सारी थकावट हर लेते थे। उस समय हर्षातिरेकसे भीमके शरीरमें रोमांच हो रहा था
vaiśampāyana uvāca | pituḥ saṃsparśaśītena gandhamādanavāyunā | hriyamāṇaśramaḥ pitrā samprahṛṣṭatanūruhaḥ ||
ヴァイシャンパーヤナは語った。ガンダマーダナの冷ややかな風に身を清められ――それは父が子を慰める触れ方のようで――ビーマセーナは、疲れが己の父たる風神によってさらわれてゆくのを覚えた。花の香を含む清浄な山気が扇のように彼を撫でると、歓喜に身が粟立ち、彼は新たな力を得て森を進んだ。
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights how divine support and the purity of nature can restore strength and joy: when one is aligned with righteous purpose, even hardship in the forest is met with sustaining grace—here symbolized by the fatherly, cooling wind that removes fatigue.
As Bhīma travels in the Gandhamādana region, the fragrant, sanctifying mountain breeze—identified with his father Vāyu—cools him, dispels his exhaustion, and fills him with exhilaration, shown by his hairs standing on end.