योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अभिततस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम्
abhitatastūdāyantaṁ tam arkam arkam ivāparam | udita hote hue sūryake pāsa hī ākāśaṁ teṣāṁ dvitīya-sūrya-samāṁ divyāṁ jyotiṁ dadarśuḥ, yā prajvalitāgni-śikhā-samā prakāśamānā āsīt | bhārata! sā jyotiḥ kramaśas tayoḥ samīpam āgacchantīva dṛśyate |
ビーシュマは語った。「彼らがその太陽へと進み続けると、昇りゆく日輪そのもののすぐ傍ら、天空に第二の太陽のごとき神々しい光輝が現れた。それは燃えさかる炎の頂のように燦然と輝いていた。おお、バーラタよ。その光はやがて、二人のもとへ次第次第に近づいて来るように見えた。」
भीष्म उवाच
The verse uses cosmic imagery to suggest that divine guidance can appear as an unmistakable, intensifying radiance—an ethical cue that higher order (dharma) draws near when one advances with purpose and discipline.
As the two figures continue advancing toward the rising sun, they see a brilliant, flame-like divine light in the sky, comparable to a second sun, and it seems to approach them gradually.