Śalya-parva Adhyāya 26 — Duryodhana’s remnant formation and rapid engagements
पातयामास कौरव्यं रथोपस्थादरिंदम: । फिर हँसते-हँसते उन शत्रुदमन वीरने कुरुवंशी जयत्सेनको नाराचसे घायल करके उसे रथकी बैठकसे नीचे गिरा दिया
pātayāmāsa kauravyaṁ rathopasthād ariṁdamaḥ |
サンジャヤは語った。敵を屈するその勇士はクル族の戦士を打ち倒し、戦車の座から落とした。この光景は、戦いの容赦ない奔流を示す。武勇と戦術の精確さが一瞬で生死を決し、同族相争う戦の道義的重みのただ中で、武の卓越が休みなく示されるのである。
संजय उवाच
The verse highlights the harsh immediacy of battlefield karma: skill and decisive action bring swift outcomes. Ethically, it reflects the grim reality of kṣatriya-duty in a civil war—valor is praised, yet the violence remains morally weighty within the epic’s larger reflection on dharma.
In Sañjaya’s report of the Kurukṣetra battle, an enemy-crushing warrior strikes a Kaurava so that he falls down from the chariot-seat, indicating a successful attack that disables or unseats the opponent.