अध्याय २९: कर्णस्य शल्यं प्रति शापस्मरणं च युद्धनिश्चयः | Chapter 29: Karṇa recalls curses to Śalya and declares resolve for battle
अथ तव नरदेव सैनिका- स््तव च सुता: सुरसूनुसंनिभा: । अमितबलपुर:सरा रणे कुरुवृषभा: शिनिपौत्रमभ्ययु:
atha tava naradeva sainikās tava ca sutāḥ surasūnusaṃnibhāḥ | amitabalapuraḥsarā raṇe kuruvṛṣabhāḥ śinipautram abhyayuḥ ||
サञ्जयは語った。――それから王よ、あなたの兵ら、そして神々の子のごとく輝くあなたの御子らは戦へと進み出た。測り知れぬ力の勇士を先頭に、クル族の中の雄牛たる精鋭は、シニの孫へと突撃した。この詩句は戦の勢いを示す。血統と武威への誇りが攻勢を駆り立てる一方で、骨肉相争う戦の道義的重みが戦場に垂れこめている。
संजय उवाच
The verse highlights how martial pride—strength, lineage, and leadership—can propel men into violence. Ethically, it points to the tragic momentum of war: even ‘godlike’ princes and mighty leaders rush forward, while the deeper dharmic cost of attacking kin and allies remains implicit.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava troops and Dhṛtarāṣṭra’s sons, led by very powerful warriors, advance in the battle and charge against Śini’s descendant—Sātyaki.