धृष्टद्युम्नस्य द्रोणरथारोহণं सात्यकेः प्रतिरक्षणं च | Dhrishtadyumna Boards Droṇa’s Chariot; Sātyaki’s Counter-Protection
ततः स्वशिबिरं प्राप्तौ हतानन्दं हतत्विषम् । वासुदेवोर<्'्जुनश्वैव कृत्वा कर्म सुदुष्करम्,फिर श्रीकृष्ण और अर्जुन जो अत्यन्त दुष्कर कर्म करके आ रहे थे, अपने शिविरके निकट आ पहुँचे। उस समय वह शिविर आनन्दशून्य और श्रीहीन दिखायी देता था
tataḥ svaśibiraṃ prāptau hatānandaṃ hatatviṣam | vāsudevorjunaś caiva kṛtvā karma suduṣkaram ||
サञ्जयは語った。ついでヴァースデーヴァ(クリシュナ)とアルジュナは、きわめて困難な業を成し遂げて、自軍の陣営の近くへ戻った。そのとき陣営は、喜びを失い、往時の輝きを奪われたかのように見えた。
संजय उवाच
Even when a necessary duty in war is carried out successfully, its aftermath can be joyless and devoid of splendor; the verse highlights the ethical cost of violence and the emotional depletion that follows great but grim achievements.
After completing an extremely difficult mission, Kṛṣṇa and Arjuna return toward their own camp, which is described as joyless and lacking radiance—suggesting heavy losses, shock, or mourning within the encampment.