अथो रथान्तरं द्रौणि: समारुह्मु परंतप: । सात्यकिं वारयामास किरन् शरशतान् बहून्,फिर दूसरे रथपर आरूढ़ हो शत्रुतापन अश्व॒त्थामाने कई सौ बाणोंकी वर्षा करके सात्यकिको आगे बढ़नेसे रोक दिया
atho rathāntaraṃ drauṇiḥ samāruhya parantapaḥ | sātyakiṃ vārayāmāsa kiran śaraśatān bahūn ||
サンジャヤは言った。そこでドローナの子、敵を灼くアシュヴァッターマは別の戦車に乗り移った。幾百もの矢を雨のごとくサーティヤキに浴びせ、その進撃を食い止めた—苛烈な戦の圧迫の中では、戦術的な遮断と執拗な矢の連射こそが、戦場の道義と戦略の帰趨を握ろうとする武人の即時の手段となることを示していた。
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where a warrior’s immediate duty is strategic restraint of the opponent through skill and force. It reflects how, within the kṣatriya framework, controlling an enemy’s movement is treated as legitimate martial conduct, even when achieved through overwhelming violence.
Aśvatthāmā mounts a different chariot and, by raining many hundreds of arrows, prevents Sātyaki from advancing further, effectively halting his momentum in the fight.