Shloka 49
समेत्य रथिनां श्रेष्ठा: सहिताश्चाप्यमन्त्रयन् । मेघकी गम्भीर गर्जनाके समान उस तुमुलनादको सुनकर श्रेष्ठ पाण्डव महारथी एकत्र होकर गुप्त मन्त्रणा करने लगे || ४८ ई ।। तथोकत्वा द्रोणपुत्रस्तु वार्युपस्पृश्य भारत,भारत! द्रोणपुत्र अश्वत्थामाने पूर्वोक्त बात कहकर जलसे आचमन करके उस समय उस दिव्य नारायणास्त्रको प्रकट किया
sametya rathināṁ śreṣṭhāḥ sahitāś cāpy amantrayan | meghakī gambhīra-garjanāke samānaṁ tu tumula-nādaṁ śrutvā śreṣṭhāḥ pāṇḍava-mahā-rathinaḥ ekatra bhūtvā gupta-mantraṇāṁ cakruḥ || 48 || tathoktvā droṇaputras tu vāry upaspṛśya bhārata | droṇaputra aśvatthāmā pūrvokta-vākyaṁ uktvā jala-ācamanam kṛtvā tadā divyaṁ nārāyaṇāstraṁ prādurāsīt || 49 ||
サञ्जयは言った。雷雲の深い轟きにも似たその喧噪を聞くと、パーンダヴァ方の最上の車戦士たちは集まり、密かに評議を始めた。ついでドローナの子アシュヴァッターマンは、先の言葉を語り終えるや、浄めのために水を口に含む儀（アーチャマナ）を行い、ああバーラタよ、その時まさに神威の武器ナーラーヤナ・アストラを顕現させた。
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how war pressures leaders into secrecy and rapid decision-making, while the invocation of a divine weapon underscores the ethical weight of power: extraordinary force demands extraordinary restraint, and its use marks a moral turning point rather than merely a tactical one.
A thunderous uproar is heard; the leading Pāṇḍava chariot-warriors assemble and confer privately. Immediately after, Aśvatthāmā performs a brief purification rite (ācamanam) and brings forth the divine Nārāyaṇāstra, indicating an imminent and dangerous deployment of celestial weaponry.