उत्सृज्य कवचानन्ये प्राद्रवंस्तावका विभो । अन्योन्यं ते समाक्रोशन् सैनिका भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ! प्रभो! आपके कितने ही सैनिक कवच उतारकर एक-दूसरेको पुकारते हुए भाग रहे थे
utsṛjya kavacān anye prādravan stāvakā vibho | anyonyaṃ te samākrośan sainikā bharatarṣabha ||
サञ्जयは言った。おお大いなる主よ、あなたの多くの戦士は鎧を投げ捨て、恐慌のうちに逃げ去った。おおバーラタ族の雄牛よ、兵たちは走りながら互いに叫び交わしていた。
संजय उवाच
The verse highlights how fear can eclipse duty: even trained warriors may abandon protection and order when morale collapses, underscoring the ethical and psychological stakes of war and the fragility of kṣatriya-dharma under extreme pressure.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that many Kaurava soldiers are fleeing the battlefield, throwing off their armor and shouting to one another as they run, indicating confusion and panic in the ranks.