तयो: सुतुमुलं युद्ध बभूव निशि रक्षसो: । अलायुधस्य चैवोग्रं हैडिम्बेश्वापि भारत,भरतनन्दन! उस रात्रिके समय अलायुध और हिडिम्बाकुमार घटोत्कच दोनों राक्षसोंमें अत्यन्त भयंकर एवं घमासान युद्ध होने लगा
tayoḥ sutumulaṃ yuddhaṃ babhūva niśi rakṣasoḥ | alāyudhasya caivograṃ haiḍimbeśvāpi bhārata bharatanandana ||
サンジャヤは言った。夜の闇の中、その二人の羅刹の間に、凄絶で轟然たる戦いが起こった。おおバーラタよ、バーラタ族の歓びよ。アーラーユダとヒディンバーの子(ガトートカチャ)との戦いはことさらに凄惨となり、夜の恐怖を増し、戦の暴力が負う倫理の重みをいよいよ深めた。
संजय उवाच
The verse underscores how war escalates into uncontrollable ferocity, especially in night combat, reminding the listener that violence—however valorized—carries a grave ethical and emotional burden.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, during the night, a terrifying duel breaks out between two rākṣasa warriors—Alāyudha and Ghaṭotkaca (Hiḍimbā’s son)—and the fighting becomes intensely fierce.