तस्य क्ुद्धस्य नेत्राभ्यां पावक: समजायत । महोल्काभ्यां यथा राजन् सार्चिष: स्नेहबिन्दव:,नरेश्वरर जैसे मशालोंसे जलती हुई तेलकी बूँदें गिरती हैं, उसी प्रकार क्रुद्ध हुए घटोत्कचके दोनों नेत्रोंस आगकी चिनगारियाँ छूटने लगीं
tasya kruddhasya netrābhyāṃ pāvakaḥ samajāyata | maholkābhyāṃ yathā rājan sārciṣaḥ snehabindavaḥ ||
サञ्जयは言った。怒りに燃え上がると、彼の両眼から火が生じたかのようであった。王よ、大きな松明から火花を散らしつつ燃える油の滴が落ちるように、彼の両眼からも炎の火花がほとばしった。
संजय उवाच
The verse highlights how uncontrolled wrath manifests outwardly and becomes a catalyst for destruction in war; it serves as a moral warning that anger, once ignited, quickly turns into harmful action affecting many.
Sañjaya describes the enraged warrior (contextually Ghaṭotkaca) as so furious that sparks seem to fly from his eyes, using a simile of oil-drops falling from blazing torches—signaling imminent, fierce combat.