Aśvatthāmā’s Lamentation, Vow of Retaliation, and the Manifestation of the Nārāyaṇāstra (द्रोणपर्व, अध्याय १६६)
द्रौणि: पाज्चालराजं च भारद्वाजश्च सूंजयान् । छादयांचक्रतु: संख्ये शरै: संनतपर्वभि:,अश्वत्थामाने पांचालराज द्रुपदको और द्रोणाचार्यने सूंजयोंको युद्धस्थलमें झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा आच्छादित कर दिया
drauṇiḥ pāñcālarājaṃ ca bhāradvājaś ca sūñjayān | chādayāṃ cakratuḥ saṅkhye śaraiḥ sannatapārvabhiḥ ||
サンジャヤは言った。「戦のただ中で、ドローナの子アシュヴァッターマンと、バールドヴァージャ族のドローナは相並び、節の曲がった矢の雨をもって、パンチャーラ王とスリンジャヤの軍勢を覆い尽くした。――それは容赦なき武威の圧迫の象徴であり、戦においては武勇と憤怒が、節制と慈悲をしばしば凌駕することを示している。」
संजय उवाच
The verse highlights how battlefield skill and wrath can rapidly intensify violence; it implicitly invites reflection on kṣatriya-duty versus the ethical cost of overwhelming force, a recurring Mahābhārata tension between valor and restraint.
Sañjaya reports that Aśvatthāman and Droṇa jointly unleash a dense shower of arrows, effectively blanketing Drupada (king of the Pāñcālas) and the Sṛñjaya fighters during the fight.