अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
अभ्यद्रवत राधेयं प्रवपन् सायकान् बहून् | उसमें इच्छानुसार चलनेवाले महान् वेगशाली और सुवर्णमय अलंकारोंसे विभूषित शैब्य, सुग्रीव, मेघपुष्प और बलाहक नामवाले श्रेष्ठ अश्व जुते हुए थे। वह रथ विमानके समान जान पड़ता था। उसपर आरूढ़ होकर बहुत-से बाणोंकी वर्षा करते हुए सात्यकिने राधापुत्र कर्णपर धावा किया
sañjaya uvāca | abhyadravat rādhēyaṁ pravapan sāyakān bahūn | tasmin icchānusāraṁ calamānā mahā-vegāḥ suvarṇa-mayālaṅkārair vibhūṣitāḥ śaibya-sugrīva-meghapuṣpa-balāhaka-nāmānaḥ śreṣṭhā aśvā yuktā āsan | sa ratho vimāna-samo babhūva | tam āruhya bahubhir bāṇair varṣamāṇaḥ sātyakir rādhā-putraṁ karṇam abhyadhāvat |
サンジャヤは言った。「サーティヤキはラーデーヤ(カルナ)に向かって突進し、無数の矢を雨のごとく浴びせた。彼の戦車には、シャイビヤ、スグリーヴァ、メーガプシュパ、バラーハカと名づけられた最上の馬が繋がれ、迅速で、御者の意のままに従い、黄金の飾りで荘厳されていた。その戦車は天翔る御車のように見えた。そこに乗り、サーティヤキはカルナへ一直線に迫って矢を降らせ続けた――暴力をもって義務を遂げねばならぬ暗い戦の掟の中で、容赦なき武の決意が燃え立つ姿である。」
संजय उवाच
The passage highlights kṣatriya resolve and the grim moral tension of dharma in war: excellence, discipline, and unwavering intent are praised, yet they unfold through destructive means. It invites reflection on how duty and violence intertwine in epic ethics.
Sanjaya describes Satyaki mounting a splendid, fast chariot drawn by four named horses and charging directly at Karna, releasing a heavy volley of arrows as the battle intensifies.