Shloka 456
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
रथमन्वानयत् तस्मै सुपर्णोच्छितकेतनम् । दारुकने उस शंखध्वनिको सुनकर भगवान्के संदेशको स्मरण करके तुरंत ही उनके लिये अपना रथ ला दिया, जिसपर गरुड़चिह्से युक्त ऊँची ध्वजा फहरा रही थी
ratham anvānayat tasmai suparṇocchitaketanam |
サンジャヤは言った。「法螺貝の音を聞き、主の言葉を思い起こしたダールカは、ただちに御者として戦車を運んできた。そこには迦楼羅（ガルダ）の紋を掲げた高き旗が翻っていた。この一瞬は、戦の重圧のただ中にあっても、規律ある奉仕と目覚めた信愛が貫かれることを示す。神の命を胸に刻む者は、務めを遅滞なく果たすのである。」
संजय उवाच
Educational Q&A
Prompt, disciplined action rooted in remembrance of the Lord’s instruction: devotion expresses itself as timely service and readiness to perform one’s assigned duty, especially in crisis.
After the conch is heard, Dāruka—Kṛṣṇa’s charioteer—remembers the Lord’s directive and at once brings the chariot distinguished by a high standard bearing Garuḍa’s emblem.