Shloka 456
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
पातयामास भीष्मस्य धनुश्कछित्त्वा शितै: शरै: । तब कुन्तीकुमारने मेघके समान गम्भीर घोष करनेवाले अपने दिव्य धनुषको हाथमें लेकर तीखे बाणोंद्वारा भीष्मके धनुषको काट गिराया
pātayāmāsa bhīṣmasya dhanuḥ kṛcchitvā śitaiḥ śaraiḥ | tadā kuntīkumāro meghake samāna-gambhīra-ghoṣaṃ karṇevāle svam divya-dhanuḥ hastam ānīya tīkṣṇa-bāṇair bhīṣmasya dhanuḥ chittvā pātayāmāsa |
サンジャヤは言った。「そのときクンティの子は、雷雲のごとく深く轟く神弓を手に取り、鋭き矢をもってビーマ（毗湿摩）の弓を断ち切り、地に落とさせた。戦の道義の織り目において、この一撃は規律ある武芸を示す――無謀な殺戮に溺れるのではなく、敵の武器を無力化することに狙いを定め、戦場におけるダルマの要請のただ中で、集中と節制と目的をもって戦を遂行したのである。」
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, action should be purposeful and disciplined: disabling an adversary’s capacity to harm (cutting the bow) reflects controlled force aligned with kṣatriya-dharma rather than uncontrolled violence.
Sañjaya describes Arjuna (Kuntī’s son) seizing his divine, thunderous bow and, with sharp arrows, cutting Bhīṣma’s bow so that it falls—an episode highlighting Arjuna’s precision and the intensity of the Kurukṣetra battle.