श्वेतमुनिना कालस्य निग्रहः (मृत्युञ्जय-भक्ति-प्रसादः)
त्वरन् विनिर्गतः परः शिवः स्वयं त्रिलोचनः त्रियंबको ऽम्बया समं सनन्दिना गणेश्वरैः
tvaran vinirgataḥ paraḥ śivaḥ svayaṃ trilocanaḥ triyaṃbako 'mbayā samaṃ sanandinā gaṇeśvaraiḥ
ついで至上の主シヴァ自ら――三つ目のトリローチャナ、トリヤンバカ――は疾く現れ、アンバー(聖母)とともに、ナンディンおよびガナの主たちを従えて進み出た。
Suta Goswami
It frames Śiva’s direct, sovereign manifestation (āvirbhāva) with his full retinue—Śakti, Nandin, and the gaṇas—signaling that Linga-worship is not mere symbolism but communion with Pati as the living, present Lord.
Śiva is named “paraḥ” (transcendent) and “svayam” (self-revealed), indicating Shiva-tattva as the independent Pati who is beyond bondage (pāśa) and who can manifest by his own will for the uplift of paśus (souls).
The verse points to upāsanā centered on Śiva with Śakti and the gaṇa-parivāra—suggesting parivāra-pūjā and Pāśupata-bhāva (devotional alignment with Pati) as preparatory to deeper yoga and liberation from pāśa.